Op het raam naast mijn voordeur hangt een foto met de tekst: “Let op, bij binnenkomst wordt u begroet en besprongen door mijn altijd vrolijke en enthousiaste hulphond en maatje Indy”. Dit hangt er natuurlijk met een reden. Het is belangrijk dat mensen die bij ons langs komen dat lezen voordat op de bel drukken. Ik kan gewoon op de bank blijven zitten. Indy rent naar de schuurdeur als de bel gaat. Er hangt een touwtje aan de deurklink waarmee ze de deur open kan doen, maar nee hoor, dat gaat niet snel genoeg. Met een grote sprong springt ze tegen de deur omhoog. Beide voorpoten worden op de klink gezet en de deur vliegt open. “Kom maar binnen!” De mensen die buiten staan worden vrolijk begroet en als het even lukt afgelebberd door Indy. Er zijn van die dagen dat Indy meer een “bezorg”hond is dan een hulphond.

De postbode drukt op de bel en wacht op Indy om haar de post te geven.

De reclamefolders. Een grote stapel in één keer door de brievenbus. En Indy maar heen en weer lopen. Steeds met 1 of 2 folders in haar bek. Arm beessie. Indy heeft op dat moment wel dikke pret. Ze sjeest door de kamer, geeft de folders aan mij, met een sprint weer terug en knalt bijna door het raam bij de voordeur omdat daar alle folders verspreid over de vloer liggen.

De bezorger van de medicijnen. Ze belt aan. Indy rent naar de schuurdeur. De mevrouw heeft zich al schrap gezet en Indy vliegt bijna in haar armen. Ik blijf lekker relaxt op de bank zitten en lees het eerste blad van Lief Dier. Indy krijgt het commando “breng naar Martine” En daar komt ze aan met een zak vol medicatie. Zo handig. Wat wil een mens nog meer. Nou, dat je eten bij je thuis bezorgd wordt? Zo nu en dan heb ik wel zin in een broodje gezond of zo. En de snackbar bezorgt deze dan bij mij thuis. Alleen maakt het Indy niet uit hoe ze er uit ziet wanneer ze de deur open gooit. En het maakt haar ook niet uit of ik de bel heb gehoord. Zo had ik ’s middags een broodje besteld en gingen we aan het einde van de middag lekker in de tuin bezig. Heerlijk knoeien met water. Vijvertje bijvullen en Indy gaat dan vechten met de tuinslang. Ze raakt dan doorweekt. Kletsnat van kop tot teen. Daar geniet ik zo van. Opeens liet ze de tuinslang liggen en ging ze glibberend en glijdend naar binnen. Ik bleef buiten. Een minuut of twee later. Indy kwam trots als een pauw met een tasje de tuin in gelopen. Ik was compleet verrast, want ik had er niet meer aan gedacht. Indy had er niet eens aangezeten! Ze gaf het gelijk aan mij en bleef toen natuurlijk wel wachten om te kijken of ze een stukje van dit lekkers zou krijgen. Het broodje gezond was gebracht en ik had nooit de deurbel gehoord! Maar Indy wel. Kletsnat heeft ze de deur open gemaakt en de medewerker begroet. Navraag bij de snackbar heeft opgeleverd dat de medewerker bijna net zo nat is geworden als Indy. Hij vond het niet erg en lekker fris. Het is dus niet voor niets dat er een foto met waarschuwing hangt bij mijn voordeur. Alleen had er voor deze keer moeten staan: Let op, bij binnenkomst wordt u begroet door mijn kletsnatte en altijd vrolijke en enthousiaste hulp (bezorg)hond Indy.

Veel liefs,

Martine en hulphond Indy