Update:18-08-2012

Mijn maatje, mijn allesje is heel ziek. Het gaat snel bergafwaarts met Indy. Twee jaar geleden is het echt begonnen. Haar darmen waren de boosdoener. Een operatie volgde. Met daarop een buikvliesontsteking. Indy is nooit weer de oude geworden.

update:

Het gaat steeds slechter met mijn Indy. Overdag ligt ze thuis alleen maar op haar kussen en lopen kost haar veel moeite. Haar achterhand heeft ze niet veel controle over. Of het nu haar rechter knie is of rug of buik, of alles, ik weet het niet. In ieder geval gaat het niet goed. Maar zijn we bij het water….dan heeft Indy dikke pret. Lekker zwemmen, de bal ophalen en vrij zijn. Wat kan ik daar van genieten. Met een brok in mijn keel kijk in naar haar, gooi ik de bal in het water en zie ik Indy met veel enthousiasme de bal ophalen. Wat zou ik haar nog een lang leven gunnen. Het is zo oneerlijk. Waarom moet dit haar nou overkomen? Ze is nog geen acht jaar!!! Het is oneerlijk. Altijd staat ze voor me klaar. Zelfs nu nog. Reken maar niet dat Ziva de kans krijgt om ook maar de post op te halen, mijn kleding uit te trekken of een deur open te doen. Nee, dat is het werk van Indy. Ook al is ze dan nog zo ziek. Ik hoop dat iedereen aan haar wil denken en haar kracht wil toesturen. Misschien dat ze dan nog een paar week langer bij mij mag zijn.

( op dit moment, 25 juni 2012, heeft Indy dankzij de medicatie een heerlijke opleving! Wat is het fijn om haar zo te zien genieten van het zwemmen, het spelen met een tennisbal, maar vooral om haar weer eens te zien eten. Dat is zo lang geleden. Ik kan me haast niet meer herinneren dat Indy normaal en met smaak een bak brokjes heeft gegeten. Nu krijgt ze niet veel eten, maar toch. Indy eet weer wat. Even zo goed valt ze jammer genoeg nog steeds af…Ach nou ja. Dit nemen we weer mee!)

Precies een jaar later. Beide knieën achter gingen kapot. Maar het was alleen mogelijk om links te opereren. Met een bijna nieuwe techniek en werd mij verzekerd, deze techniek zou zo stabiel zijn dat het niet meer kapot kon gaan…..Drie maand geleden begon ze heel slecht te lopen. Het was weer mis. Haar andere knie kon ze niet meer aan geopereerd worden. Daar was ze al te ziek voor. Om de haverklap diarree, dan weer overgeven, niet willen eten. En dus drie maand geleden het goede nieuws, niet dus, dat haar geopereerde knie ook weer kapot was. Onder tussen was ze ook gaan kreupelen aan de voorkant. Waarschijnlijk reuma.

Kennisgemaakt met een nieuwe internist, niet zo goed bevallen. Indy werd tot aanstelster gebombardeerd! Dit omdat ze jankte en hapte bij het voelen aan haar buik. Wat was ik pissig. Haar vacht zag er nog mooi uit dus het viel best mee, was de conclusie van deze internist. Mijn reactie: “ik ken mijn hond toch wat langer dan vandaag!”

Een paar weekjes later: Indy kreeg binnen een week kale plekken en was heel sloom, weinig energie en begon aan te geven dat enkele hulphond vaardigheden niet meer gingen. Dat is dus echt niets voor haar! Ik bellen met haar vorige specialist die nu in Emmeloort zit. Het was een moeilijk maar heel eerlijk gesprek. Ieder ander mens en elke arts had Indy allang laten inslapen, zei hij. Maar hij staat achter mij. Waarschijnlijk zei hij, zijn haar haarwortels kapot.

Ik, eigenwijs als ik ben en Indy toch echt niet los kunnen laten, heb uiteindelijk gekozen voor een bloedonderzoek. Dat was even schrikken:

  • Extreem laag vitamine B12 ( nu spuit ik dit bij mezelf dus de ampulen B12 waren in huis en gelijk begonnen met spuiten bij Indy)
  • Extreem bloedarmoede……
  • Eiwit veel te laag
  • Ontstekingswaarde veel te hoog
  • Nog een stofje te hoog

Ahhh, het is zo oneerlijk. Indy is nog geen acht jaar. Eind september wordt ze pas 8 jaar. Ik had zo graag nog jaren met Indy willen genieten. Ze kan niet eens met pensioen!!!! Zo oneerlijk.

Op dit moment gaat Indy elke dag wat achteruit. Ze krijgt zelfs een prednison previcox combinatie. Voordeel is dat nu geen pijn heeft, lol heeft met zwemmen en heel veel honger heeft. Ze valt alleen onwijs af. Een kleine kilo per week. Op dit moment weegt ze iets van 26 kilo. Dat woog ze toen ze 18 maand jong was!

Indy is op. Over niet al te lange tijd moet  afscheid van haar nemen. Terwijl ik dit schrijf biggelen de tranen over mijn wangen. Ik kan Indy niet loslaten, maar ik moet het doen voor haar. Nu kan ik het echt nog niet. Daarom ga ik sowieso vanaf 1juli op non-actief. Ik wil nog samen met Indy een tijdje genieten. Indy verdient dit. Indy heeft mijn leven compleet gemaakt. Indy heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ziekte heb geaccepteerd, dat ik naar buiten durfde, dat mijn leven en mijn dagen zin hadden. Zonder Indy was er geen Stichting Kind en Hulphond geweest. Ik durf hardop te zeggen dat Indy een voorbeeld is voor heel veel mensen en kinderen. En ik hoop dat niemand Indy zal vergeten. Dat Indy bij veel mensen een plekje in hun hart zal krijgen.

Bij deze vraag ik uw begrip voor het feit dat ik in ieder geval de komende twee maand niet bereikbaar ben. Geef mij alsjeblieft de tijd om nog samen met Indy door te brengen en om rustig afscheid van het belangrijkste in mijn leven te kunnen nemen.

Martine, Stichting Kind en Hulphond

NOG NIET!

 

 

 

Ik kan het niet!

Ik wil het niet!

Ik doe het niet!

Ik zal het niet

 

Het kan nog niet!

Het mag nog niet!

Het zal nog niet!

 

Ik kan je nog niet loslaten!

Ik wil je nog niet loslaten!

Ik doe het niet!

Maar eens zal ik moeten

 

Ik kan je niet kwijt!

Ik wil je niet kwijt!

Ik zal je niet kwijt!

Want je hebt mijn hart

 

 

Indy, 1 lichtje is sterker dan alle duisternis van de wereld