Update: 06-11-2013

Dit zijn Bram en Milou. Bram is bijna 15 jaar en heeft een stofwisselingsstoornis, waardoor hij afhankelijk is van zijn rolstoel. Milou is een leuke, lieve Australian Labradoodle  die het wij als ouders voor Bram hebben aangeschaft  om Bram in het dagelijks leven te helpen met allerlei dingen. Dat kon Milou natuurlijk niet gelijk als pup. Daarvoor moesten we eerst zien uit te vinden waar we terecht konden. Hoe en wat kunt u verder naar beneden lezen.

Note van Stichting Kind en Hulphond: Bram en Milou hebben halverwege 2013 hun examen “kinderhulphond” thuis en onder begeleiding van hun eigen trainer Mary gedaan. Bram en Milou hebben met gemak hun diploma  en vaste dekje gehaald. Gefeliciteerd Bram en Milou! Namens Stichting Kind en Hulphond, Martine Stadman

 Het waren spannende maanden de laatste periode. De examendatum stond gepland, maar er was nog veel werk aan de winkel en dat gold voor iedereen.

Bram zijn motivatie is de laatste tijd behoorlijk onder niveau en daarbij speelt ook nog eens zijn ataxie hem parten. Deze is momenteel zo hevig, dat het allerlei handelingen behoorlijk belemmert en dat heeft natuurlijk zijn weerslag op het hele oefenen met Milou.

Dus moeders moest extra aan de slag om Milou toch nog wat oefeningen aan te leren. En dat lukte best aardig. Zo kan ze inmiddels ook al het dekbed aan Bram geven als hij in bed ligt. Maar jammer genoeg vindt Bram dit heel erg vies, want ja er komt natuurlijk wel wat kwijl op de deken, vooral als je in het begin heel veel koekjes er in duwt om het aan te leren.

Maar goed, langzaamaan begint hij hiervan toch de lol in te zien en vooral nu we een aantal weken verder zijn en hij inmiddels met een korset aan moet slapen, is het toch wel handig dat zijn hondje dit allemaal kan. Want met zo’n stijf ding in je bed liggen en dan ook nog eens de deken moeten pakken die je ondertussen op het voeteneinde hebt gegooid, is toch lastig.

 Al met al hebben we heel hard naar het einde toegewerkt en vooral Mary, de trainster, heeft hierin natuurlijk een hele grote rol gespeeld. Ze bleef maar komen, ondanks dat Bram haar af en toe wel kon schieten en iedere keer lukte het haar toch om hem aan het werk te krijgen. Aan Milou heeft het allemaal niet gelegen, die is zó gelukkig als ze weer mag werken; ze haalt zonder het te vragen, één voor één de schoenen uit de gang, gooit ze bij Bram op schoot en rent weer terug om het volgende te pakken. Geweldig om te zien, zo enthousiast!

En toen was daar het examen. Bram was snotverkouden, alles ging  moeizaam en in twee sessies hebben we alles geoefend en gefilmd. Tevreden waren we nog niet, omdat we wisten dat Milou bepaalde oefeningen veel beter kon doen. Maar ziekte velde ons en omdat we tegen de deadline aanzaten, besloten we het filmpje toch op te sturen naar Martine.

En eindelijk kwam daar het verlossende woord: met de hakken over de sloot en onder bepaalde voorwaarden geslaagd. Dus op naar Martine. Daar kregen we heerlijke appeltaart, een prachtig diploma maar vooral voor Milou een heel nieuw dekje zonder de L.

Wat waren en zijn we trots op elkaar.

Vanaf nu kan het echte werk beginnen.  En dat deed ze. Gelijk in de meivakantie op vakantie naar Toscane in Italië! Wat waren we trots op Milou. Ze heeft alle kuren die ze tijdens de trainingen heeft laten zien, achterwege gelaten. Ze heeft stad en land afgesjokt aan de rolstoel, heuveltje op, heuveltje af, pleinen bezocht, uit fonteinen gedronken en naast andere honden in restaurants gelegen. En dat allemaal met haar nieuwe dekje om en zonder te mopperen. Geweldig gewoon hoe ze zich gedragen heeft, super!

En een bekijks dat we gehad hebben, vooral van de Chinezen en Japanners. Het was natuurlijk ook een hele mooie combinatie, Milou met dekje en Bram in zijn rolstoel. 

Milou en Bram, proficiat en dat jullie samen maar een hele lange tijd met elkaar mogen werken!

 liefs mama

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij zijn al jaren bezig met het zoeken naar een, al dan niet afgekeurde, hulphond, omdat wij een hond in het gezin en vooral voor Bram een grote toegevoegde waarde vinden hebben. Maar telkens hebben wij deze zoektocht om diverse redenen gestaakt. Tot begin 2010. Toen vonden we het echt tijd worden voor een hond. We kenden de Australian Labradoodle al 9 jaar en waren toen al verkocht, dus het was direct duidelijk dat wij deze hond wilde hebben.

En alsof het zo moest zijn, Milou kwam een jaar eerder dan gepland.  Vanaf dat moment begon de speurtocht naar een stichting voor hulphonden. En zo kwamen we bij Martine en Stichting Kind en Hulphond terecht.

En dan gaat vanaf nu het grote werk beginnen. Milou en Bram hebben er allebei zin in en binnenkort zijn de vorderingen van dit span dan ook te lezen.

———————————————————————————————

Februari 2012

We zitten alweer in het nieuwe jaar en we zijn inmiddels 1 jaar bezig.

Milou gaat goed vooruit, ze is iedere keer weer super enthousiast als ze ziet dat we gaan oefenen. Haar staart zwiept in de lucht en ze begint al te hijgen als ze de aanwijsstok ziet.

Ze geeft keurig netjes spullen aan al dan niet met gaten of kapotgebeten, ze brengt de schoenen en duwt de deuren heel hard dicht en trekt dan weer aan het touwtje om de deur open te krijgen. En ja dat gaat natuurlijk niet altijd even netjes, maar daarvoor moet ze het ook nog leren.

Met name buiten moeten we haar nog veel corrigeren. Milou blijft de ondeugd zelf en alles wat ze ziet vliegen, fladderen of springen wil ze zien en het liefst achterna rennen. Dat wordt erg lastig als je aan een rolstoel vast zit. Dus moeten we haar toch iets strenger toespreken zodat dit uiteindelijk ook goed zal gaan.

Bram daarentegen heeft niet altijd even veel zin om weer te beginnen, maar zodra Milou bij hem op de rolstoel springt dan moet hij weer lachen en begint te oefenen. Het gaat eigenlijk steeds beter. Alleen het geven van de koekjes vindt hij vies, dan komen zijn handen of kleren vol met slijm van Milou en dan roept hij heel hard “gatver”. Wij vinden dat natuurlijk wel leuk als Milou dat doet, dus plagen we hem daar lekker mee.

Over een paar maanden gaat Milou ook een middagje mee naar school. Bram gaat een spreekbeurtje houden en Milou gaat de andere kinderen voordoen wat ze samen al kunnen. We zijn allemaal heel benieuwd hoe dit gaat verlopen. Bram zelf vindt dit heel spannend worden en is nu al aan het bedenken wat hij zal laten zien.

 

Al met al zijn we tot nu toe heel tevreden hoe Milou en Bram het samen doen, hoewel ik vind dat het af en toe wel langzaam gaat. Het liefst wil je natuurlijk dat na één keer oefenen alles foutloos verloopt. Maar ja, je vergeet dat we met een hond werken én met een kind met beperking. We gaan stug door en met veel plezier!

September 2011

Zo de vakantie is weer voorbij en alles is weer bijna normaal.

We hadden zulke goede voornemens om in de vakantie goed te oefenen, maar het is allemaal anders gelopen. Met andere woorden is er niet veel van terecht gekomen. Gelukkig dan maar dat Mary weer begint met trainen.

In de zomervakantie is Milou weer lekker mee geweest en zoals al eerder vindt ze dit erg leuk. Vooral de autorit is favoriet want dan mag ze af en toe even bij iemand op schoot zitten en dan lekker uit het raampje kijken.

En o wat ziet ze dan allemaal voor een lekkere hapjes voorbij vliegen. Want ja, onze Milou heeft vaker meer weg van een jachthond dan van een hulphond.
Vandaar dat we haar nu ook maar niet meer zo vaak loslaten. Om hopeloos van te worden gewoon!Op de camping had ze ook een speelkameraadje gevonden met een hele leuke naam: Balou.

Dat was dolle pret want ook Balou is nog jong en had af en toe ook de oren dichtzitten, net zo als Milou. Het zal wel aan de klank van de naam liggen,haha!! Gelukkig maar dat de camping niet zo vol zat en er ruimte genoeg was om rond te dollen.

Na de zomer is Milou weer lekker naar de kapper geweest, dus haar ogen zijn weer zichtbaar wat prettiger is voor Bram.

Bram moet alleen nog wat vaker oefenen met Milou in de elektrische rolstoel, want dat blijft voor Milou toch wel lastig. En voor Bram ook. Vooral het geven van een voorwerp dat op de grond ligt en dan hoog op de rolstoel springen is moeilijk voor Milou, terwijl ze het wel erg goed doet als je in een gewone stoel zit.

Verder blijft Milou de ondeugd zelf. Zo rent ze keer op keer de schapen achterna, net zolang totdat ze een opdonder van het schrikdraad heeft gehad. Dat doet ze nu gelukkig niet meer, maar niet getreurd ze heeft weer wat anders gevonden: koeien!! Maar helaas had ze niet in de gaten dat er ook nog een hele boze stier stond die zijn harem goed in de gaten hield en alle indringers wel eens een lesje zou leren. Milou, de spring-in-het-veld dartelde vrolijk rond en luisterde niet naar haar baasje die haar probeerde te waarschuwen. Gelukkig kreeg ze het op tijd in de gaten en kon ze ternauwernood aan de briesende stier ontsnappen door snel onder het draad door te schieten. De schrik sloeg ons om het hart, wat een hond!!

15 juni 2011

Vandaag een erg spannende en leuke les gehad. We zijn naar de supermarkt geweest. Voor Bram extra spannend, omdat hij weer in de elektrische rolstoel ging. En die gebruikt hij nog niet zo heel erg vaak. Dus in de winkel moest hij van alles tegelijk. Het was gelukkig rustig, dus we konden overal rustig doorheen.

Bram moest kijken, sturen, rijden, op Milou letten, commando’s geven en nog eens boodschappen zoeken. Nou, dat viel niet mee!

Milou deed het super. Dat hadden we totaal niet verwacht. Ze bleef erg rustig en wat nog veel belangrijker en veel knapper was, ze kwam niet aan het voedsel. Knappe hond!.

Na afloop hebben we allemaal, ja ook Milou een beetje, een lekker ijsje gegeten. Want dat hadden we verdiend.

————————————————————————–

1 juni  2011

We (Bram en Maartje) moesten weer op controle in Nijmegen. We hebben er aan gedacht om Milou mee te nemen, maar het leek me beter om dat nog niet te doen.

In Nijmegen hebben we het wel gevraagd en op de poli is dit geen enkel probleem, dus is afgesproken dat Milou volgende keer mee mag.

Bram en Maartje gingen verder goed, dus snel weer naar huis, want daar stond Mary al te wachten om te trainen. Weer met de elektrische rolstoel naar buiten.

Het ging best goed en Bram en Milou samen doen het ook erg leuk.

Het gaat langzaam, maar dat is niet erg.

————————————————————————–

25 mei 2011

Voor het eerst echt met de elektrische rolstoel buiten geoefend met Milou. Milou moet het echt nog leren. Ze zat aan de verkeerde kant van de stoel en ze vond de vogels en de poes weer spannender dan Bram.

Bram vond het heel erg spannend, want hij moet natuurlijk overal op letten.

Milou blijft echt een grote ondeugd en een “stoute”  hond. Zo vindt ze het toch echt niet leuk als het vrouwtje van huis gaat, ondanks dat er een muziekje opgezet wordt en ze een lekker bot krijgt. Dan gaat ze zoeken naar iets wat nog lekker naar het vrouwtje ruikt en ja hoor dat maakt ze lekker kapot. Zo zijn er al diverse kledingstukken eraan gegaan.

Ze is wel slim, want zelfs de kastdeur krijgt ze open om daar een jas te pakken.

Zo is dit natuurlijk wel een manier om een leuke nieuwe jas aan te schaffen, niet dan?

—————————————————————-

13-05-2011

De laatste weken is er van alles gebeurd, waardoor we niet geschreven hebben, maar we pakken de draad weer op.

We zijn net terug van vakantie, Milou voor het eerst mee. De bedoeling was Frankrijk, dus ik had goed geïnformeerd naar de inentingen, procedures etc, maar uiteindelijk zijn we in Spanje terecht gekomen vanwege het slechte weer in La France.

De lange reis hebben we goed doorstaan. Milou heeft zich werkelijk voorbeeldig gedragen. Bij de tussenstops onderweg hield ze ons ook heel goed in de gaten en zat ze weer als eerste in de auto, bang dat we haar zouden vergeten. Erg leuk om te zien.

Op de camping in Spanje had ze het helemaal naar haar zin. Ze kon de hele straat overzien, zodat ze niets hoefde te missen. Bang dat ik was dat ze weg zou lopen hield ik haar alsmaar aan de lijn, zelfs bij de ochtendwandeling op het strand, waar we in het begin helemaal alleen waren.

Maar omdat ik duidelijke instructies had gekregen van de trainster, die mij verteld had dat we een erg passievolle hond hebben met een leuke hobby (de jacht), heb ik deze maar opgevolgd en haar toch maar uiteindelijk losgelaten.

En zowaar dat ging heel erg goed, lekker spelen met een maatje en voor het eerst kennismaken met de zee.

Met Bram ging het ook heel goed. Samen over de camping rijden, want Bram had voor het eerst zijn elektrische rolstoel mee. En natuurlijk hadden ze samen veel bekijks. Want zoiets zie je natuurlijk niet elke dag. Ze genoten er dan ook lekker van.  Milou is geen minuut zonder ons geweest en ze vond het ook erg leuk om mee te winkelen. Alleen is dat in Spanje minder goed geregeld; ze mocht bijna nergens naar binnen, ook niet met haar dekje om. Erg slecht geregeld dus en voor ons een goede les voor de volgende keer.

Al met al was dit een hele leuke en leerzame eerste ervaring. Zo zullen er nog wel meer volgen.

————————————————————————–