Mijn naam is Falco en ik ben bijna 7 jaar oud. Ik heb CP en kan hierdoor bijna niet lopen en zit daarom in een rolstoel. Wij hebben thuis 3 poezen maar het is een grote wens van mij om een hond te hebben. Mamma heeft wat onderzoek gedaan om te kijken of dat mogelijk zou zijn want het zou natuurlijk helemaal super zijn als de hond behalve mijn beste vriend mij ook daadwerkelijk zou kunnen helpen. Bv speelgoed oprapen, de telefoon aangeven, deur opendoen, mij lekker instoppen ‘s nachts. En wat ik vooral graag zou willen alleen naar pappa toe gaan die 3 straten verder woont. Mamma heeft contact gezocht met martine en in mei dit jaar zijn we met het hele gezin naar Westerbork gegaan om kennis te maken. Toen ik Indy in actie had gezien wist ik het zeker….z’n hond wil ik ook!

 

Vorige week belde Martine dat ze een hond had gevonden voor ons. Milo een 5 maanden oude kruising labrador/herder. Toen ik de foto’s zag op de laptop wou ik hem al knuffelen wat is hij mooi en wat ziet hij er lief uit….. Vanmiddag samen met mamma naar de dierenwinkel om spullen voor hem te kopen.

 

Donderdag gaan we hem ophalen. Ik kan niet wachten…….

update: 14-12-2011

Dikke vrienden

Inmiddels zijn we bijna 4 maanden verder sinds Milo bij ons kwam.

Falco en Milo beginnen nu echt dikke vrienden te worden. Soms moeten we ze gewoon uit elkaar halen omdat ze echt alleen maar de hele tijd samen drukte maken. Falco is dol op Milo’s hondenkusjes en laat dat nou net iets zijn waar Milo een onbeperkte voorraad van lijkt te hebben. ‘s Morgens als de taxi komt begint Milo zachtjes te janken en als de taxi ‘s middags komt dan staat hij te springen van blijdschap. Dit besef is ook bij bij Falco doorgedrongen en dat heeft uiteindelijk voor de lang verwachte ommekeer gezorgd.

De invloed van zijn nieuwe maatje heeft ook zijn doorwerking op Falco’s functioneren op school. Laatst hoorde ik dat hij assertiever begint te worden. Dus niet huilen als iemand iets doet wat je niet wilt maar “streng” je hand op steken en zeggen “Nu even niet”, “ ik zei nee”  Toen ik dat hoorde moest ik wel lachten want dat is precies het toontje dat ik tegen Milo gebruik als hij opdringerig is 🙂 Maar het werkt wel…….

Een paar weken terug was ik op school voor een bespreking en had Milo bij me als oefening. Wat was Falco trots toen hij zag hoe lief de andere kinderen hem vonden en dat ik vertelde dat het Falco’s hond was.

Inmiddels heb ik de basis training afgerond en zijn we samen met onze trainster Lianne begonnen aan het “echte” werk: de training voor Falco en Milo. De eerste les is goed verlopen en beide hadden er zichtbaar veel plezier in.

We houden jullie allen op de hoogte van de vorderingen….

Milo’s eerste week bij ons.

Woensdag met zijn allen naar de dierenwinkel geweest om alle spullen te kopen voor Milo’s komst en donderdag was het dan eindelijk zo ver. Samen naar Martine gereisd om Milo te ontmoeten en mee naar huis te nemen. Wat een lieve blij hond en bovenal wat een grote hond! Bij het woord pup dachten we toch automatisch aan een lief klein balletje wol.

Dus het was voor ons, kattenmensen, toch wel even schikken toen er 15 kilo enthousiaste kleuterhond in de pubertijd door de kamer gevlogen kwam 🙂

Eenmaal een beetje aan elkaar gewend in de auto voor de lange terugreis naar het Brabantse. Thuis aangekomen bleek al direct dat ons huis van verre was ingericht op een hond. In het eerste halfuur werd de koffietafel vakkundig leeg gezwiept door een hondenstaart. Alles wat maar enigszins niet was opgeborgen werd te voorschijn gehaald en getest op bestendigheid tegen hondentanden. Na enkele dagen oorlog met de katten (die mij vrees ik nooit meer aankijken)

het op de tafel gaan staan, het alles maar pakken en meeslepen ( schoenen, luiers, jas, boek etc.) tafel en aanrecht leeg eten en proberen iedereen uit te dagen en te testen. Voor Falco was dit nog iets te heftig. Hij dacht een hond als Indy te krijgen. Een hond die getraind en rustig was. Zijn grote vriend die hij op de foto’s zag. En ja, dat viel even tegen.

Gelukkig kwam zaterdag de trainster van Milan en Senna uit Zeeland langs om kennis te maken en om de basisvaardigheden te leren. Zowel voor ons als voor Milo, want wij allemaal missen de basis. Ook Milo. De hulp bij het opstarten was een groot succes en alle raad en oefeningen die werden verteld werken super. Wij begrijpen Milo nu beter en hij ons. Het is belangrijk dat er duidelijk regels komen en structuur.

Maar ondanks alle ondeugden hebben we deze week natuurlijk ook veel pret beleeft. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe hij zich aanpast aan de nieuwe situatie en werkelijk iedereen die zijn past kruist onder de affectie bedelft (soms letterlijk 😉 het is een ondeugende maar ook hele slimme hond waarvan goed merkbaar is dat hij later zijn werk goed kan doen en hier ook veel plezier aan zal beleven.

Het is hard werken maar we zijn er klaar voor!

03-10-2011

Twee maanden verder

Inmiddels is Milo alweer twee maanden bij ons. Langzaam maar zeker heeft hij zich in deze tijd ontpopt van ongeleid projectiel naar brave hond met ondeugende streken. 26 Kilo en volop in de groei, volgens de dierenarts word het echt een flinkert.  We noemen hem dan ook onze “Hound of the Baskervilles”

De ochtend begint voor Milo met een uurtje rondrennen in het park. Sinds hij dit los mag doen hebben we een heel andere hond. Even lekker spelen als er kameraden te vinden zijn en anders achter de konijnen aan. Afgesloten door een frisse neus in de vijver en hij kan er de hele dag weer tegen. De relatie tussen Falco en Milo begint zich voorzichtig te vormen. Milo is dol op Falco maar geheel wederzijds is de liefde nog niet. Vooralsnog vind hij Milo heel erg lief maar ook erg eng. Toch weerhoud het hem er niet van dingen te proberen en open te staan voor leuke spelletjes. Zo hebben we ondekt dat als je koekjes in de rolstoel verstopt Milo er best lang naar moet zoeken en dat kieteld ontzettent 🙂

Van de week mocht Milo hem zelfs een paar keer een poot geven. En de eerste vraag als Falco uit de taxi komt is nu “Liggen er koekjes voor Milo klaar?”  ipv het angstige “Zit Milo in zijn bench?”

Vorige week was Falco ‘s avonds wakker geworden en was wat verdrietig. Hij zat even bij mij op de bank nog wat na te snikken toen Milo zijn kamerdeur open zag staan. Hij liep meteen naar het bed en roofde een knuffelschilpad waar hij sinds dag 1 bij ons al een bovenmatige interesse in toonde. Gelukkig zag ik het en vroeg aan Milo of hij wilde ruilen. Gevolg was dat Milo keurig de knuffel aan ons kwam brengen en Falco met grote ogen zat te kijken en zei dat het wel erg lief was dat Milo hem kwam troosen door zijn knuffel te brengen.

Zo zijn het elke dag weer stapjes vooruit in de lange weg die we allen nog te gaan hebben. Sommige dagen een paar stappen terug om de volgende dag de boel met een grote sprong weer in te halen.