Update: 25-04-2013

november 2012

Mama, wanneer ga je weer eens verder met mijn hulphond? Een vraag die ik als moeder heel vaak kreeg van Femke!Ongeveer 2 jaar geleden ben ik eens begonnen met het opstarten van de aanvraag van een hulphond bij Hulphond Nederland! Vrij snel bleek dat ze voor Femke niets konden doen omdat Femke te jong was. Ze paste niet in hun doelgroep en ze woont nog thuis, dus de hulp werd thuis geboden die Femke nodig had!  Ik heb het eerst weer aan de kant gelegd, maar Femke kon haar grote Wens om een eigen hond te hebben niet vergeten! Heel logisch, want het was een oprechte wens, die eigenlijk ook al jaren bij zus Anniek speelde! Door gezinsomstandigheden, zo’n 3 en een half jaar geleden, waarbij groot verdriet is ontstaan, is de behoefte naar een trouwe vriend die er altijd voor Femke en ons gezin zou zijn, steeds meer gaan groeien!

 Het is 4 oktober 2012, dierendag, waarop Femke thuiskwam uit school, met zelf gebakken HONDENKOEKJES! fantastisch, maar aan wie moet ik die nu geven? Ik heb geen hond, zei Femke, met tranen in de ogen! Dit was voor mij de grote duw in de rug om actie te gaan ondernemen. Zo’n grote wens, voor een meisje met zoveel beperkingen, daar moest ik echt mee aan de slag! Direct Martine van stichting Kind en hulphond een mailtje gestuurd, en mijn hulpvraag bij haar neer gelegd! De volgende dag al een mail terug, de stichting zou zeker wat voor Femke kunnen betekenen! We konden op kennismakingsgesprek komen bij Martine thuis! Waar we heel warm werden ontvangen, door Martine en haar moeder, maar ook door de 3 grote fantastische honden, genaamd Indy ( overleden 1 februari 2013), Ziva en Ralf, die zo’n indruk op me gemaakt hebben, omdat ze eigenlijk gelijk om Femke heen gingen zitten, met hun kop omhoog, of ze zeggen wilden tegen Femke, “Wat kunnen we voor je doen?” Zo mooi en ontroerend!

Na een leuk gesprek, vertelde Martine ons dat ze op zoek gaat voor ons naar een jong-volwassen hond Totaal onder de indruk reden we naar huis, het wachten en fantaseren over onze toekomstige hond kon beginnen!

Een maand of 2 later belde Martine dat ze een geschikte goldendoodle voor ons had. Een ander gezin kon door omstandigheden niet verder bij Stichting Kind en Hulphond en moest door deze omstandigheden hun geweldige hond Finn herplaatsten. Dit wilde het gezin het liefst bij een ander gezin van Stichting Kind en Hulphond. En dat zijn wij geworden! Femke was helemaal blij. Een goede week later mochten we Finn ophalen bij Martine thuis. Toen Finn Femke zag ging ze gelijk bij haar zitten. De klik tussen hun twee was er gelijk.

Ons leven met een hond en toekomstig kinderhulphond ging beginnen.

 

 


De koekjes zijn uiteindelijk naar Bodi gegaan, het hondje van Femke haar lievelingstante. Dit was voorlopig ons voorstelstukje, tot de volgende keer!

 

Vriendelijke groet van: Jose,

Femke en zussen Brenda, Margreet, Anniek en broer Dirkjan!