update: 25-01-2012

In huize Noor en Jort loopt een nieuw klein bolletje wol. Zijn naam is Hope. Hoe toepasselijk! Hope is een geweldig leuk, lief en ondeugend pupje. Een kruising tussen een Austrilian Sheppard en een Poedel. Ik heb het geluk mogen hebben Hope een goede week in huis mee te mogen maken. En eigenlijk wilde ik hem niet meer kwijt, hahaha.

Hope is een leergierig en mensgericht hondje. Noor, Jort en het hele gezin gaan veel lol met hem hebben. Wat waren ze nerveus. Het is ook niet niks. Na de heftige gebeurtenissen nog fris in het geheugen weer een pup in huis te hebben. De eerste keer Hope los laten lopen. Doodeng! Maar ze deden het. En Hope loopt nu in huis rond alsof hij al weken in huize Schenk woont. Vanuit Westerbork wens ik gezin Schenk heel veel plezier en geluk met hun pup Hope!

——————————————————————————————————————

11-11-2011

Op vrijdag 11 november om 11 uur s ‘morgens is Wonder het super hondje van Noor en Jort onder een auto gekomen en tot groot verdriet van het gezin en ons overleden. Wij wensen de familie Schenk heel veel sterkte met dit grote verlies.

Tot groot verdriet moet ik hier meedelen dat Wonder, het meer dan geweldige hondje van Noor en haar familie, vanmorgen is overleden. Wonder is aangereden door een auto.

Sandra, Ben, Noor, Jort, Bloem en Storm hebben een jaar moeten wachten op hun Wonder die ze ook de naam Wonder hebben gegeven. Wonder was meer dan geliefd in huize Noor. Overal ging ze mee naar toe. Lekker op vakantie, mee naar de winkel en zelfs mee naar de tv-studio voor de opnames van School-tv!. Noor en Wonder waren een geweldig team. Vanaf

hier wil ik Ben, Sandra, Noor, Jort, Bloem, Storm en opa en oma heel veel sterkte wensen in deze extreem moeilijke tijd.  We branden een kaarsje voor jullie en voor Wonder.

Wij zijn Noor en Jort Schenk. Wij zijn 8 en 6 jaar oud en wonen in Lutjebroek, dat is een dorpje in de kop van Noord Holland ( vlakbij Enkhuizen en Hoorn)

Wij wonen daar met papa Ben, mama Sandra, broertje Storm en zusje Bloem. Het is bij ons altijd druk en gezellig. Een paar maanden terug vertelde onze Ergotherapeut over het bestaan van hulphonden. Natuurlijk waren

wij daar al bekend mee maar we hadden nooit gedacht dat deze honden wat voor ons gezin konden betekenen. Noo

r heeft een slechte motoriek en is vaak afhankelijk van hulp en dat wil ze eigenlijk niet meer. Zij wil zo zelfstandig mogelijk door het leven, net zoals andere kinderen van 6 jaar. Jort kan moeilijk contacten leggen, is snel bang, onzeker en heeft wel behoefte aan een lief vriendje.

Mama is toen op internet gaan zoeken en kwam al snel in contact met Martine van stichting Kind en Hulphond. Dit voelde meteen goed en vertrouwd! Martine begreep onze hulpvraag en we hebben een afspraak met elkaar gemaakt. Wij zijn op een koude zaterdag naar Westerbork afgereisd. We werden heel blij begroet door Indy, Roos en natuurlijk door Martine. Na dit gesprek wisten we het zeker…we gaan met zijn allen dit avontuur tegemoet en willen graag een lief vriendje!!!

 

Ondertussen hebben wij na lang wachten ons hondje Wonder! Deze naam hebben wij zelf bedacht. We waren met zijn allen het filmpje aan het bekijken van Indy en Martine, en we vonden het zo mooi om te zien hoe Indy, Martine kan helpen, het is gewoon een wonder wat deze honden kunnen doen. Het is een wonderhond!! Vandaar de keuze van de naam. Ook zit de letter O in alle namen van de kinderen dus Wonder past mooi in het rijtje. Papa en Storm hadden de naam Anton bedacht maar de meeste stemmen gelden!!! Onze Wonder is in Amerika  geboren. Wonder is een hele lieve en mooie labradoodle. Wij hebben met zijn allen heel lang moeten wachten maar dat is zeker de moeite waard geweest!  We zijn net begonnen met de training. En Wonder is een heel slim hondje. Mama heeft eerst de basiscursus met Wonder gedaan en Wonder was de slimste van alle hondjes in de groep. Noor gaat met Wonder de opleiding voor kinderhulphond volgen bij Stichting Kind en Hulphond en Jort stort zich vol in het fotograferen van de lessen. Hopelijk wordt Wonder een super kinderhulphond en een geweldig maatje voor ons!

Wij houden jullie op de hoogte!

Groetjes van Jort en Noor.

———————————————————————————————————————————–

Naar de kapper

Wonder moet naar de kapper. Haar ogen kunnen we bijna niet meer zien dus het wordt echt tijd. Mijn vriendin is vol lof over de trimsalon van haar James. Dus gebeld en een afspraak gemaakt, Wonder is zaterdag om 11.00 uur welkom. Ik heb de dames Schenk ( Noor en Bloem) enthousiast verteld dat Wonder naar de kapper gaat dus ze willen natuurlijk ook graag mee. Met een volle auto komen we aan bij de trimsalon. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit dus de eerste indruk is goed. Wonder vind het wel een beetje spannend om naar binnen te gaan maar Noor weet haar goed gerust te stellen dus we lopen nieuwsgierig naar binnen. Er zijn meer hondjes die een nieuw kapsel krijgen, grote hopen haar liggen op de grond en in de hoek zit een hondje in een cabine te genieten van de fohn die haar droog maakt. Op de één of andere manier voel ik me niet op mijn gemak, Noor voelt dat altijd heel goed aan en vraagt: zullen we maar weer gaan mam? Op dat moment komt er net een vriendelijke mevrouw naar ons toe ( er is geen weg meer terug…) Kort licht ik nog even toe dat alleen de haren bij Wonder haar ogen korter mag worden geknipt, de teentjes en de oortjes. Prima zegt de mevrouw, komt u Wonder maar weer om 14.00 ophalen. Om 14.00 ophalen???? Ik schrik er helemaal van…onze Wonder van een paar maanden oud laten we niet zomaar 3 uur bij een vreemde achter. Ze is nog nooit zolang zonder ons geweest. Ik zeg het gewoon maar eerlijk tegen de vriendelijke mevrouw: sorry hoor maar wij blijven bij Wonder, we laten haar hier zomaar niet achter. De mevrouw begint wat minder vriendelijk te kijken en antwoord: maar mevrouw dat doet iedereen, je brengt de hond en haalt hem later weer op. Nou wij doen dat dus niet. De eigenaresse van de kapsalon hoort mij tegen sputteren en weet mij uiteindelijk gerust te stellen, ik loop met 2 huilende kinderen naar de auto. In de auto bel ik Ben op, en bijna huilende ( ik hou mij in voor de meiden op de achterbank) vertel ik wat er gebeurt is. Ook hij vind het een akelig idee. Dus ik stap weer de kapsalon binnen met de missie om haar daar weg te halen. Wonder ligt in een hoekje op een plaidje, met bot,en een nieuwe knuffel lekker te slapen. Met een kleur op mijn wangen verontschuldig ik mij….eh ik kwam even kijken of haar riem goed zit.  Na 3 (lange) uren halen wij Wonder weer op. We worden begroet alsof een week weg zijn geweest! Noor zegt in de auto: mam wat heb ik Wonder gemist, ik laat haar nooit meer alleen. Ik slik een brok in mijn keel weg en denk bij mezelf, gelukkig moet ze pas over 3 maanden weer naar de kapper……

 Wandelen!?…….

Voordat wij Wonder hadden, dacht ik altijd, wanneer onze Wonder er is ga ik heerlijke wandelingen met haar en Noor maken. De wandelschoenen werden aangeschaft en natuurlijk nog een mooi outfitje erbij dus ik was er helemaal klaar voor. Wonder kwam bij ons toen ze 11 weken was, een heerlijk schatje om te zien. Dat vonden andere mensen dus ook…..na iedere 10 stappen die wij zetten ( ik in wandeloutfit) werden bij benaderd door voorbijgangers. Wat een lief hondje, is ze van jullie, wat is het voor een ras? Een double doodle? Wat is dat nou voor ras? Kinderhulphond, wat kan ze voor Noor betekenen enz enz… Wij wonen in een klein dorpje met een nogal nuchter volk dus Wonder was wereldnieuws. Zelfs de krant kreeg er lucht van dus binnenkort verschijnen we daar ook in. Natuurlijk heel leuk de belangstelling maar de heerlijke wandelingen moeten we nog even uitstellen…. Ook krijgen we regelmatig opmerkingen over het jasje van Wonder. Ah is dat niet zielig zo’n jasje aan, wat staat er allemaal op? Niet aaien? Nou ik aai je wel hoor arm beestje… De leukste opmerking kregen we van een meisje. Ze keek heel aandachtig naar Wonder en vroeg uiteindelijk: moeder van Noor waarom mag ik niet met mijn linkerhand Wonder aaien? Ze zag de L van het lesdekje aan als linkerhand!!

Daar is ze dan!

Na een jaar lang streepjes op de kalender te hebben gezet, en iedere eerste zaterdag van de maand Wonderdag te hebben gevierd, kwam 27-11-2010 het verlossende sms’je van Martine: onze Wonder was geboren. Een prachtig nieuws zo voor de feestdagen. Tussen de Sinterklaas en kerst cadeaus zaten ook leuke spulletjes voor Wonder. We kregen fantastische foto’s en filmpjes vanuit Amerika.

28-1-2011 stonden we met het hele gezin inclusief een trotse opa en oma op schiphol. Wat was dit voor ons een bijzondere en emotionele dag. We hadden zo lang gewacht en verlangd naar het moment om Wonder vast te houden en te knuffelen en eindelijk was het dan zover. Het voelde alsof ons kind aan kwam. Oma had al tegen iemand verteld: we gaan onze kleindochter uit Amerika ophalen!  Onze verwachtingen kwamen helemaal uit, het was liefde op het eerste gezicht! Zo’n mooi hondje hadden wij nog nooit gezien. Na heerlijk met elkaar te hebben geknuffeld ging Wonder met Martine mee naar huis. In Westerbork kon ze lekker bijkomen van de reis.

25-2-2011 Heeft Martine en haar moeder Wonder naar Lutjebroek gebracht. Daar werd Wonder opgewacht door 4 super blije kinderen. Het ging meteen heel erg goed. Wonder was snel zindelijk, kon lekker slapen en vond meteen haar plekje binnen ons gezin. Aan wandelen kwamen we bijna niet aan toe, iedereen vond haar zo mooi, lief en aandoenlijk. Heel veel keren hebben we moeten uitleggen wat voor ras een double doodle is, wat een kinderhulphond is en wat Wonder voor ons gezin kan betekenen. Met alle liefde hebben wij het uitgelegd en dat doen we nog steeds!

Inmiddels hebben wij de puppy en de basiscursus met een goed resultaat afgerond. De training vanuit de stichting is ook gestart, Noor en Wonder vinden dit heerlijk om te doen. Jort wordt er ook goed bij betrokken en heeft als taak gekregen om de training op film en foto vast te leggen. In de tussentijd hebben wij natuurlijk veel contact met Martine en we zijn een weekje bij haar, Indy en Sjors in de buurt op vakantie geweest.

Wonder is nu bijna 8 maanden oud, ze is enorm snel gegroeid tot een heerlijk bolletje wol (sommige mensen noemen haar een schaapje). De eerste knipbeurt is ook geschied ( we moeten wel erg wennen aan de korte coupe maar voor Wonder is het natuurlijk lekker fris). De eerste verschijnselen van de puberteit maken we ook mee…..Wonder weet opeens niet meer wat zit, lig en blijf betekend. Maar dat hoort er allemaal bij op deze leeftijd.

Kortom ons nieuwe gezinslid kunnen wij niet meer missen en ze blijft voor ons een WONDER hond!