Update; 28-04-2013

Hallo Allemaal,

Ik ben nieuw op het blog en zal me even aan iedereen voorstellen.

Ik heet Walter Jongkind, ik ben 15 jaar en woon met mijn vader en moeder (Gerard &  Mariëtte), mijn zusje Patty en onze twee kleine Maltezertjes Ruby & Simba in Finsterwolde. Ik heb ook nog drie oudere zussen die al een aantal jaren samen wonen met hun vrienden en een nichtje en een neefje, ik ben dus al oom. Mijn moeder schrijft en verteld verder over mij, omdat ik dat niet zo goed kan.

Walter heeft ceberale parese en is daardoor volledig afhankelijk van z`n rolstoel. Hij heeft een visuele beperking in de vorm dat hij geen diepte ziet. Sinds enkele jaren heeft hij last van epilepsie en sinds kort de diagnose gekregen van scoliose. Desondanks is Walter een heerlijk, vrolijk en ontzettend lief ventje die gelukkig ook nog een portie humor heeft.

Door Walter al zijn beperkingen heb ik een aantal jaren geleden contact gehad met een stichting voor een hulphond. Dat konden wij dus wel gauw uit ons hoofd zetten, want dan moest ie uit huis wonen en dan zou hij wel in aanmerking komen, uitgesloten dus voor ons, want Walter blijft lekker bij ons thuis.

Walter vindt zwemmen heerlijk , basketballen, uiteraard computeren, z`n DS en playstation. Van de zomer waren we bij onze oudste dochter, zij heeft een grote hond en tot onze verbazing kwam hij telkens naar Walter toe met z`n balletje zodat Walter deze weer voor hem weg kon gooien, prachtig vonden ze het alle twee. Je zag Walter gewoon super genieten van dit samenspel. Wij gaan ook wel eens ballen met hem maar na tig keer de bal ophalen heb je het ook wel een keer gehad en onze Maltezertjes, nou je kunt een balletje weggooien maar no way dat de bal terug gebracht wordt. De gedachten, een grote hond te nemen, begonnen toch wel weer bij ons te spelen.

De combinatie Walter en een grote hond zou inhouden dat hij niet zo vaak meer achter z`n computer zou zitten, vaak buiten zal zijn om lekker met de hond te ballen/spelen en uittelaten en een maatje zou hebben die er voor hem is, want vriendjes heeft hij wel op school maar wonen helaas allemaal weer te ver weg om thuis mee te spelen, ik denk dat iedereen dit beeld wel herkend. Gelukkig heeft Walter zijn grote vriend John ( inmiddels zijn zwager) die twee keer per week met Walter komt werken en spelen, vier handen op een buik zijn die twee. Wel leuk hoor, en daar zijn wij ook super blij mee, dat hij zo`n grote rol speelt voor Walter.

Het afgelopen jaar is helaas Walter zijn epilepsie toegenomen en zit hij aan de medicijnen, maar zelfs door de medicijnen heen krijgt hij nog weleens aanvallen en soms ben je er helaas niet bij wanneer zo`n aanval begint en dat is heel frustrerend.

Snachts ligt Walter vaak bloot en kan zichzelf niet toedekken of hij moet plassen of heeft hij ons om een andere reden nodig.

Alles bij elkaar genomen ben ik toch maar weer eens gaan googlen voor een hond en tot mijn grote verbazing kwam ik toen de site van Martine tegen, stichting kind en hulphond. Hier werd ik heel blij van. Het bestond nu wel, een hulphond voor kinderen. De ideale oplossing voor Walter. Na de site nagenoeg helemaal gelezen te hebben, hebben we het met elkaar besproken en besloten we er voor te gaan. Walter werd er al helemaal dol van en begon al namen te verzinnen, we moesten hem meteen afremmen en ik zei dat we het gingen proberen maar nog niets zeker was.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had contact opgenomen met Martine en we konden al heel snel naar haar toe voor een gesprek. We kregen een warm ontvangst van Martine en haar drie grote knuffels. Indy  leek precies op de hond van onze oudste dochter waar ik eerder over schreef en de poedels vonden we net zo lief en aanhankelijk. Door het gesprek met Martine kom je achter situaties waar we nog helemaal niet aan gedacht hadden en het zou dan toch wel erg handig om daar een hulphond voor te hebben. Om maar een voorbeeld te noemen, is dat Walter best wel iets vanuit zijn handbewogen rolstoel van de grond kan oppakken maar als hij in z`n elektrische rolstoel zit totaal dus niet bij de grond kan komen om iets op te rapen. Na een heleboel te hebben besproken zei Martine dat ze op zoek zou gaan naar een geschikte pup voor ons. We wilden ook wel graag een abricot koningspoedel net als die van Martine. Na  nog kennis gemaakt te hebben met Martine haar moeder en nog een lekker bakkie koffie gingen we weer naar huis.

We hadden tegen Walter gezegd dat het misschien nog wel een jaar kon duren voordat er een pup zou komen. Anders krijgen we wel een paar keer per dag te horen van hem hoe lang het nog duurt. Tot onze grote verbazing kregen we binnen een week al een telefoontje van Martine dat ze een pup voor ons had gevonden, dat was feest in de tent iedereen was super blij met dit bericht. De puppies waren twee dagen voor wij ons gesprek hadden geboren. En ze zijn echt super schattig om te zien.

Martine vroeg of we skype hadden i.v.m. het contact met de fokster van de pups, maar dat hadden we nog niet. Afgelopen woensdag heeft John dat met Walter geregeld en op de foto kun je wel zien dat het gelukt was. Hij was echt heel blij en nu gaan we dus bekijken hoe de kleintjes groeien en we zijn benieuwd welk van de vijf jongetjes ons nieuwe gezinslid gaat worden.

Wordt vervolgd.

groetjes Walter ,Patty, Gerard en Mariëtte

( ondertussen heeft Walter zijn hondje mogen verwelkomen en is het net alsof het nooit anders is geweest. Stitch is zijn naam en Stitch en Walter groeien elke dag meer naar elkaar toe. Stitch is een mooie abrikoos Poedel. Hij is niet bij Walter vandaan te krijgen wanneer Walter een zware epileptische aanval heeft. Binnenkort leest u hier de verhalen over Walter en Stitch)