Indy, een rasechte kruising labrador/dalmatiër, geboren op 29 september 2004. Bijna 7 jaar al weer. Mijn maatje, mijn hulphond, mijn alles. Toen ze zeven week jong was heeft Indy ervoor gezorgd dat we bij elkaar zijn gekomen. Zij heeft mij uitgekozen. Indy is geboren in een stal van een boerderij, maar zij was het zwarte bolletje wol dat gelijk mijn rolstoel ging besnuffelen, met de tas van mijn moeder aan de haal ging en maar achter mij aan bleef waggelen. De dag erna heb ik Indy opgehaald en zijn we geen dag meer zonder elkaar geweest. We zijn een twee-eenheid. Waar ik ga, daar gaat Indy en waar Indy gaat daar ga ik. Men zegt wel dat honden de mensentaal niet kunnen verstaan, maar Indy verstaat mij echt. Nou heeft ze ook wel een heel geduldig karakter op sommige momenten en een heel goed luisterend oor.

Samen hebben we het hondentrainen geleerd, Indy heeft mij verder gebracht in het hondenwereldje. Met Ranca ( overleden juni 2011) ben ik daarmee begonnen en Indy heeft mij er nog enthousiaster voor gemaakt. Indy en ik hebben samen ups en downs meegemaakt. Heeft Indy pijn, dan voel ik dat en anders om is dat net zo. Ik begrijp dat er mensen zijn die dit niet begrijpen. Indy is de enige die mij aan het huilen kan krijgen. Zij is alles voor mij. Een leven zonder Indy kan ik mij niet voor stellen. Indy, voorheen was haar bijnaam de zwarte stuiterbal. Indy, mijn maatje en hulphond.

Een lichtje op de wereld is sterker dan alle duisternis van de wereld