Indy’s leven begon op 29 september 2004 in Den Ham. Een plaatsje in Overijssel. Haar vader is een labrador (zeiden ze in ieder geval)en haar moeder een kruising dalmatiër. Ze heeft nog 7 broertjes en zusjes, waarvan er maar 1 net zo zwart was als Indy.

Na zeven weken heerlijk bij haar moeder en broertjes en zusjes gezeten te hebben, mocht ze gezellig mee naar Westerbork. ( Toen woonde Ranca, golden retriever bij mij. Helaas is ze  eind mei 2011 overleden op een leeftijd van 13 jaar) Eerst moest er natuurlijk kennisgemaakt worden met Ranca. Dat was een erg spannend moment, want Ranca was erg op haar terrein gericht. De eerste kennismaking deden we buiten de tuin en dat ging gelukkig goed waardoor we vrij snel de tuin in konden.

Na de eerste kennismaking ging dat kleine opdondertje al helemaal alleen de tuin verkennen. Indy was dus een zelfstandig hondje en was niet echt bang aangelegd. Wat ook een meevaller was: ze was binnen 24 uur zindelijk, voor zover je dat van een pup kunt zeggen. Maar ze heeft maar één keer in huis geplast en daarna gaf ze al aan dat ze naar buiten toe moest. Omdat het de bedoeling was dat Indy de opleiding ging volgen voor hulphond, heb ik gelijk contact opgenomen met Hulphondenschool De Click. Met hun heb ik overlegd dat ik bij een “gewone” hondenschool cursussen ging volgen met Indy. Het werd Hondenschool De Hondenspecialist. Dus, toen ik Indy een week in huis had ben ik met haar naar puppycursus gegaan. En ze was een snelle leerling. We vlogen door de cursussen heen. Indy was nog geen vijf maanden oud en toen hadden we de puppycursus, basiscursus en vervolgcursus met goed gevolg afgerond. Ik had tijdens de cursussen wel gemerkt dat Indy een pittig hondje was. Ik heb wel momenten gehad dat ik even niet wist wat ik er mee aan moest. Indy moest toch met 12 maanden door een gedragskeuring en ik had mijn bedenkingen hierover. Ook al was indy dan een pittig, zelfstandig en eigenwijs hondje, ze was ook enorm leergierig. Elke oefening die ik haar aanbood had ze in twee keer door. Eigenlijk helemaal niet leuk. Het maakte niet uit hoe moeilijk we de oefening maakten, indy deed het zonder enige moeite. Met Ranca was ik ondertussen begonnen met doggydance. Alleen vond ze er niet veel aan. Tot een week voor haar overlijden bleef ze de draai-oefening doen. Dat was de oefening die ik Ranca heb kunnen aanleren met doggydance. Indy daarentegen stond altijd vooraan wanneer ik met Ranca aan het oefenen was en had de oefeningen in no-time door. Om Indy bezig te houden, zowel mentaal als lichamelijk ben ik daarom met Indy, terwijl ze nog maar vijf maanden jong was gaan doggydancen. Ze vond het geweldig. In totaal hebben we vier diploma’s behaald op het gebied van doggydance en zijn we zelfs wedstrijden gaan doen.

Met de hondenschool waar Indy en ik doggydance deden hebben we zelf een tijdje een demo-team gehad. Indy’s eerste officiele doggydance demo was met 9 maanden tijdens het stratenfestival in Westerbork.   Ik had mijn routine met Indy gemaakt op het nummer Hakuna Matata, uit de Lion King.

Indy was ondertussen een erg eigenwijs hondje geworden en thuis was er tussen Ranca en Indy al aardig wat concurrentie ontstaan. Ranca had ik in het eerste jaar dat ik bij mijn ouders thuis ziek op bed zat wat hulphondvaardigheden geleerd en Indy ging dat nadoen. Het ging onder andere om: Post ophalen, jas uittrekken, spullen van de grond aangeven etc. Ranca vond dat alleen niet goed. De krant en post kreeg ik dus nog wel eens in stukken terug. Indy was echt knettergek op Ranca en wilde ook altijd bij haar in de buurt zijn. Het liefst lag ze boven op Ranca. Ranca daarin tegen was daar wat minder gecharmeerd van en negeerde Indy negen van de tien keer.

Om nog meer concurrentiestrijd te voorkomen en om Indy rustiger te krijgen heb ik met mijn ouders besloten Ranca weer terug te doen naar mijn ouders. Ranca is ook opgegroeid bij mijn ouders en gelukkig is het achteraf een goede keus gebleken. Ik zelf vond dit erg moeilijk en had het gevoel Ranca in de steek te laten. Ranca heeft een heel mooi leven gehad. Ik mis haar ontzettend, maar ben ranca heel dankbaar. Ondertussen bleef ik met Indy de basisvaardigheden trainen. Want zelf wist ik dat wel al, maar ook vanuit de Hulphondenschool werd het nog een keer gezegd: zorg ervoor dat Indy al goed kan volgen naast de rolstoel, dat ze op veel verschillende locaties is geweest etc. Doordat ik in de WAO zit en 7 dagen per week met Stichting Kind en Hulphond bezig ben zijn Indy en ik 24 uur per dag bij elkaar en op elkaar aangewezen. Vooral het eerste jaar heeft dit er voor gezorgd dat onze band enorm sterk is geworden en niet meer kapot te krijgen is.  Door Indy overal mee naar toe te nemen leerde iedereen in mijn omgeving Indy ook al goed kennen en zo werd iedereen er  op voorbereid dat Indy in de toekomst waarschijnlijk een hulphond zou zijn. Indy was echt nergens bang voor. Alles wat ze tegenkwam dook ze bovenop of stak ze haar neus in. Ze was onwijs nieuwsgierig en moest met regelmaat geremd worden. Maar we zijn het eerste jaar met heel veel lol en komische momenten door gekomen. Met 10 maanden was het eindelijk zover. Indy mocht voor haar eerste keuring. Ze werd op haar gedrag gekeurd. En ze was met vlag en wimpel geslaagd! Dat betekende voor mij heel veel. Ik had dus goed met haar gewerkt de eerste periode van haar leven. Toen Indy 12 maanden was moest ze nog medisch gekeurd worden en ook deze keuring is ze goed doorgekomen.

Of te wel: we mochten starten met de opleiding!


1 jaar jong