Indy haar dagelijks leven. Daar valt heel veel over te vertellen.

Indy, hulphond, maatje en een echte hond. Dat is ook te zien in haar dagelijks leven. Ze is een hond die het heerlijk vindt om naar het bos te gaan, te zwemmen, te rennen met Roos ( poedel van mijn ouders) , te ravotten met Jari ( golden retriever van Karin, goede vriendin en bestuurslid) en 24 uur per dag klaarstaat  om mij te helpen bij de werkzaamheden die voor mij niet meer zelfstandig te doen zijn of die veel energie kosten. Alles wat ik hier noem doet ze vol overgave, zelfs wanneer ze ziek is. Ook dan zal ze mij willen helpen. Misschien dat het wat moeizamer zal gaan, maar ze zal het doen!

Indy wordt een dagje ouder en officieel valt ze ondertussen onder de categorie senioren. Maar laat haar dat niet horen. Indy is het daar op een gemiddelde dag niet mee eens. Volgens Indy kan ze alles nog. Mijn menig is een beetje anders. Daarom woont er ondertussen een schattig bolletje wol bij ons, die ons dagelijks ritme lichtelijk verstoord.

Hoe ziet een gemiddelde dag van Indy er tegenwoordig uit?

s’Morgens, op het moment dat de wekker gaat springt ze nog steeds met een boel bombarie bij mij op bed. Ik krijg aan elke kant van mijn hoofd een voorpoot en lig in een houtgreep. “Ook goedemorgen Indy!”Ze lebbert mijn hele gezicht af. Eindelijk kan ik mijn bed uit. Samen gaan we Ziva uit de bench halen en dan krijgt Ziva een begroeting. Honden laten plassen. Koffieritueel en Indy en Ziva krijgen eten.

Indy helpt mij daarna met aankleden, maar tegenwoordig hebben wij daarbij een toeschouwer. Ziva zit alles grondig te bestuderen. Indy vindt dit iets minder. Volgens Indy zit Ziva behoorlijk in de weg. Soms krijgt ze dan een snauw. Zo van:” Aan de kant! Ik ben aan het werk. ”

Dat gaat nog wat worden om Ziva later alles te leren, want Indy kan het niet accepteren dat een andere hond haar taken gaat overnemen. Als ik aangekleed ben is het tijd voor de medicatie. Zowel Indy als ik hebben een boel medicijnen in te nemen. Indy gaat natuurlijk voor. Het enige waarmee het lukt is een dikke klodder pindakaas. Na de medicijnen is het tijd voor een lekkere ronde uitlaten, met……het kopje koffie bij mams. Vaste prik. Ik weet zeker dat ik dit leuker vind dan mijn moeder, maar ja, het zit er al zo in bij mij. Qua ronde probeer ik zoveel mogelijk verschillende rondes te maken. weer thuis gekomen is het verschillend wat we doen. Wel maken we s’ middags nog een grote ronde, mooi weer, regen, sneeuw, maakt niet uit. we gaan lekker naar buiten.  Indy help de hele dag door waar nodig.Voor mij is het is heel belangrijk dat Indy en nu ook Ziva, een echte hond is en kan zijn. Dat ze niet alleen “hulphond”is. Door haar hond te laten zijn, blijft ze het werken leuk vinden. Ook nu, terwijl ze ziek is. Ik zou haar best tegen willen houden met bepaalde dingen, maar dat lukt niet eens. Ze wil gewoon doorgaan. Indy moet en zal me helpen met het boodschappen doen, ze moet en zal me helpen met uitkleden, de was in de machine doen, dingen oprapen etc. En Indy moet en zal zwemmen wanneer ze water ziet. Dan kan ze toch niet voorbij laten gaan?

Zo nu en dan is er een keer een demonstratie. Wel ben ik dat aan het afbouwen. Dit omdat ik het zelf niet meer vol kan houden, Indy het met haar leeftijd en gezondheid niet meer goed aankan en omdat de Stichting zo druk is het qua tijd niet meer in te plannen is.

Doordat Indy “ziek”is, zijn veel van haar activiteiten van een paar jaar geleden komen te vervallen. Behendigheid, Doggydance en keihard racen is helaas niet meer mogelijk voor Indy. Gelukkig kan Indy haar favoriete hobby nog wel uitvoeren, namelijk: ZWEMMEN. Als het even kan, maakt Indy elke dag een duik in het water. Ze geniet met volle teugen en weet niet van ophouden. Met een grote sprong komt ze terecht in het water. Ze zwemt naar de door mij zover mogelijk weggegooide dummy, pakt hem en zwemt terug. Klautert op de kant, schud zich uit en brengt de dummy terug naar mij. Met een beetje geluk krijg ik de dummy gelijk in handen, maar meestal maakt ze eerst een paar gekke sprongen, waarna ze de dummy aan mij geeft. Ze gaat weer op scherp staan. Ik gooi de dummy weer. En daar gaat Indy weer. Met een nog grotere sprong het water in…..


In het afgelopen jaar is er veel veranderd in het leven van Indy en dus in ons leven.

Even een korte update:

*Ranca, de golden retriever waar mijn leven met honden en vooral het leven met een hulphond allemaal mee begonnen is, is helaas overleden. Ze is 13 jaar geworden. Met Ranca heb ik heel veel meegemaakt. Toen ze een pup was heb ik met haar hondencursussen gedaan. Tijdens mijn eerste echte baan als cultureel werker in Ruinen is Ranca met mij mee gegaan, toen ik daar in Ruinen een blauwe maandag zelfstandig ging wonen. Ik kan me nog goed herinneren dat ze op de keukentafel ging staan op het moment dat ik vertrok naar mijn werk.. Het eerste jaar dat ik ziek op bed zat bij mijn ouders thuis, was Ranca de hond die bij mij kwam liggen. Vanaf bed heb ik Ranca een aantal hulphondvaardigheden aangeleerd: schoen ophalen, jas uittrekken, post ophalen etc. Ranca is met mij meegegaan naar het huis waar ik nu woon. Ze twee jaar bij mij gewoond, waarvan een halfjaar samen met Indy. Helaas ontstond er toen concurrentie tussen Ranca en Indy. De post werd in kleine stukjes gebracht, aangezien ze beiden het naar mij toe wilden brengen…….Samen met mijn ouders heb ik toen besloten dat Ranca weer bij hun ging wonen. Vanaf dat moment stond ze elke ochtend  bij de deur om mij te verwelkomen als ik kwam koffiedrinken. Langzamerhand werd ze ouder. Rond haar 11e jaar werd ze ook wat aparter in haar gedrag, maar alles wat ze geleerd had, bleef ze vol overgave doen. Ranca werd langzamerhand een klein beetje dementerend. Gelukkig is dit nooit heel ernstig geweest. Ook kreeg ze staar en werd ze wat dovig. Verder zat ze onder de tumoren. Dankzij pijnstilling bleef ze plezier houden in het leven. Tot 1 dag voor haar overlijden stond ze nog voor de deur om mij te begroeten. Ik was er nog niet eens en dan stond ze er al. (alleen bij mij deed ze dit) Op de laatste dag stond Ranca niet voor de deur. Ze bleef liggen onder de tafel en stond niet eens op toen ik binnen kwam. Het was helemaal mis. Het bleek dat ze hartfalen en een baarmoederontsteking had, maar ook nog eens vol met vocht zat. Ranca had zich wel erg sterk gehouden de laatste dagen. 31 Mei 2011 hebben we Ranca laten inslapen.
*Max, de witte golden retriever, die mijn ouders met 18 maanden hadden gekocht, is ook, veel te vroeg, overleden. Hij was ernstig ziek. Het verhaal van Max is een heel oneerlijk verhaal. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat zij het gevoel had dat Ranca Max zou overleven, terwijl Ranca opdat moment al ziek was. En ze heeft nog gelijk gekregen ook… Max zat altijd met zijn neus in de mollenbulten. En dat is hem waarschijnlijk fataal geworden. Het is begonnen met een loopneus uit 1 neusgat en het eindigde met gigantische bloedneuzen en onwijze hoofdpijnen. Ik had nog nooit zoiets gezien. Het gaat je door merg en been. Max was een goedzak. Hij deed geen vlieg kwaad en wilde lief gevonden worden. Max vond het geweldig om met mijn vader mee te mogen naar het Staatsbos, wanneer mijn vader bomen ging omzagen. Hij lag dan heerlijk de hele dag een beetje om zich heen te kijken. Of lekker een ronde wandelen op de heide. Max genoot daar van samen met Ranca. Maar zijn grootste hobby en ook obsessie was toch het graven in mollenbulten. Wat ging hij dan te keer. Nog nooit heeft hij een mol gezien, laat staan gevangen. Max, een schat van een hond die liever lui was dan moe. Het is nog steeds leeg bij mijn ouders thuis. Ook al lopen er nog twee zwarte honden rond. Die witte ijsbeer wordt erg gemist. Max, met zijn poot op je arm. Onze Max is nog net geen 7 geworden. We hebben hem in oktober 2010 in moeten laten slapen.

Dat Ranca en Max zijn overleden is voor mij moeilijk om te vertellen, maar het hoort bij het leven. Beide hondenwaren van mijn ouders, maar beide honden waren wel honden waar Indy veel mee optrok. Toen Max en Ranca er nog wel leefden, waren mijn ouders de trotste eigenaren van 4 honden. een echte roedel .Ik kon daar onwijs van genieten en ging meer dan eens met de drie musketiers ( Indy, Ranca en Max) + Roos op stap. Iedereen verklaarde mij voor gek. “dat doe je toch niet! Levensgevaarlijk, als gehandicapte met 5 honden onderweg zijn” Vond ik natuurlijk onzin……. Nu is er nog maar 1 musketier over en daarom wil ik graag aan u voorstellen Roos en Ezra:

Roos is een grote vriendin van Indy. Roos is een klein uitgevallen koningspoedel van 2 jaar. Ze was in eerste instantie bedoelt voor een gezin van Stichting Kind en Hulphond. Maar een paar dagen voor de plaatsing trok het gezin zich terug! Vonden wij niet erg, want nu is Roos heel gelukkig bij mij ouders en zijn mijn ouders heel gelukkig met Roos. Roos is een super lief, aanhankelijk en beetje eigenwijs hondje. Indy en Roos konden het vanaf het begin goed met elkaar vinden. Het is niet zo dat ze naast elkaar liggen te slapen ( Indy accepteert geen enkel hond naast haar op haar kussen of waar dan ook), maar Indy en Roos kunnen heerlijk rennen en achter een bal aan rennen. Zo nu en dan haal ik Roos op bij mijn ouders en ga ik met Indy en Roos een grote ronde maken. Ezra wil niet mee. Die blijft liever bij mijn moeder. Ik zal proberen uit te leggen hoe het gaat. Ik kom aan bij de voordeur samen met Indy. Roos en Ezra staan voor de deur. Indy is helemaal opgefokt en heeft een bal in haar bek. Mijn moeder laat Roos naar buiten en……daar gaan ze. Met een giga snelheid naar het veld achter het huis van mijn ouders. Het enige wat je dan hoort is een heleboel geblaf van Roos en Indy. Dat gaat ongeveer 5 minuten door. Als de eerste energie eruit is gaan we verder. Heeft u het beeld voor zich? Door al het geblaf wil Ezra niet mee.

Ezra. Ezra betekend de hulp biedende. Deze naam hadden we niet zonder reden. In principe had ik Ezra gekocht  als opvolger voor Indy. Het liep allemaal anders. Het was namelijk net in de periode dat Indy ernstig ziek werd. Indy was dus niet in de mood voor een pup en ik eigenlijk ook niet. Of te wel, drie weken later ging Ezra naar mijn ouders. Dit klinkt heel gemakkelijk, maar dat was het niet. Hier is heel veel overleg aan vooraf gegaan. Ezra is nu een jaar en een lieve, aparte en zeer goed zwemmende flatcoated retriever. Roos en Ezra zetten de boel soms goed op zijn kop. Indy en Ezra kunnen het nog steeds niet heel goed met elkaar vinden. Ik verwacht ook niet dat het echt vriendinnetjes gaan worden.

Indy heeft 1 hele goede hondenvriend. Jari. Als ik tegen Indy zeg: “Indy, gaan we naar Jari? “of “Indy ga je mee naar Jari? “dan is ze niet meer te houden. Ik moet ook iets terugnemen van wat ik eerder heb gezegd. Dat er geen een hond naast haar mag liggen. Jari mag dat namelijk wel. Die twee zijn echt maatjes. Ze slapen naast elkaar, delen een buffelbot, maken nooit ruzie. Echt geweldig om te zien. Toen Indy ziek was, zag je aan Jari dat er iets aan de hand was. Ik kwam toen zonder Indy even op verjaardag, wat voor mij al een hele hoge drempel was, en Jari was de hele tijd aan het janken. Indy en Jari, dat is echte vriendschap.

Jeetje wat een honden. En dan hebben we nu Ziva. Die hoort nu ook bij ons leven. Ziva: helder/ stralend. Ziva is veruit de jongste van het stel. geboren op 27 mei 2011 en een kruising golden retriever. Ziva gaat hopelijk het werken voor Indy wat makkelijker maken en langzamerhand overnemen. Dan kan Indy lekker gaan genieten van haar verdiende pensioen. Indy en Ziva samen gaat bovenverwachting goed ( behalve wanneer Indy vindt dat Ziva in de weg staat als Indy mij help…) en Ziva zelf doet het ook heel erg goed. Ze vindt het geweldig om dingen te leren, trekt uit alle macht aan de touwtjes die overal in huis hangen en is vooral lekker ondeugend. Ziva, ze heeft terecht deze naam gekregen. Zo nu en denk ik terug en ongeveer 7 geleden. Toen zag het er bijna hetzelfde uit. Alleen de kleurcombinatie was andersom. Ook toen had ik een pup die graag wilde leren, een pup die de volwassen hond aan het uitdagen was, het liefst bovenop de volwassen hond lag etc. :