Indy, mijn alles, mijn maatje, mijn steun, mijn wereld, mijn hulphond

 

Het belangrijkste, liefste en waardevolste in mijn leven is Indy. Indy, mijn zwarte, ondeugende eigenwijze, zelfstandige, maar oh zo lieve hond. Mijn oma zei altijd dat je leven in grote lijnen is uitgestippeld en voor een groot gedeelte vast staat. Ik ben er zeker van dat mijn ziekte een reden heeft. En ik ben er zeker van dat Indy niet voor niets in mijn leven is gekomen.

Zeven jaar geleden alweer. Het lijkt nog als de dag van gisteren. Dat kleine zwarte bolletje wol in mijn tuin die mijn leven en mijn tuin totaal omgooide. Indy heeft bepaald dat zij met mij mee moest. Toen al een eigen willetje. Dat is nooit veranderd, maar dat maakt haar juist zo leuk. Ik weet niet hoe ik zou moeten leven zonder mijn dropje. Een leven zonder Indy kan ik me nu gewoon niet meer voorstellen. Indy maakt de puzzel van mijn leven compleet. Als ze mij aankijkt, als ze mij ondeugend uitnodigt om met de bal te spelen, als ze lekker tegen me aankruipt op de bank, zelfs als ze mij midden in de nacht wakker maakt, omdat ze ziek is. Zelfs dat doet ze lief. Indy gaat namelijk bij de stoel aan de andere kant van de kamer zitten en me aan zitten kijken. Net zo lang tot ik wakker wordt. Ik voel op een één of andere manier dat Indy daar zit. Ze maakt geen enkel geluidje en toch word ik wakker. Gelijk kijk ik dan in haar ogen. Ze wacht alleen maar. Net zo lang tot ik reageer. Hoe het kan dat ik wakker wordt door het staren van Indy, ik zou het niet weten. We voelen elkaar aan.

Indy en ik, ik en Indy. We horen bij elkaar. Zonder de hulp van Indy zou ik niet zelfstandig kunnen wonen en leven. Maar ze betekent en doet zoveel meer voor mij. Ze houdt onvoorwaardelijk van mij en ik van haar. Indy begrijpt me, ze snapt hoe ik me voel. We hoeven elkaar maar aan te kijken.

Indy slaapt bij mij op bed en heeft meer ruimte op bed dan dat ik zelf heb. Maar dat maakt niet uit. Ze verdient het. Dankzij Indy word ik met een lach wakker. Hoeveel pijn ik ook heb, hoe beroerd ik me ook voel. Zij zorgt ervoor dat mijn dag vrolijk begint. Hoe? Heel gemakkelijk. Ze gaat bovenop me liggen en legt een voorpoot aan elke kant van mijn gezicht. Het ochtendritueel kan beginnen: Mijn gezicht wordt afgelebberd. En ik kijk dan in haar bruine kijkers. Wie wordt daar nou niet vrolijk wakker van?

Indy maakt elke wandeling leuk. Al komt de regen met bakken tegelijk naar beneden. Indy zorgt ervoor dat de zon gaat schijnen. Heb ik een mindere dag, Indy geeft mij een extra knuffel en gaat nog dichter tegen mij aan liggen. Indy en ik, ik en Indy. We zijn er voor elkaar.

Mijn leven is door mijn ziekte niet eenvoudig. Maar door mijn ziekte is Indy op mijn pad gekomen. Indy maakt mijn leven compleet. Indy maakt mijn wereld vrolijk. Dankzij Indy kan ik weer leven. Samen kunnen we de wereld aan.

Het belangrijkste, liefste en waardevolste in mijn leven

Mijn hond Indy.

Het gaat moeilijk worden om haar toekomstige opvolger een plek in mijn leven te geven. Om een andere hond net zo veel liefde en affectie te geven. Ik voel me schuldig. Maar ik heb geen keus. Indy wordt ouder, een echte senior. Indy heeft in haar leven zoveel mee gemaakt, ze is letterlijk voor de dood weggehaald. Nog nooit heb ik zoveel gehuild als in die week. Ze is nog steeds ziek, maar met een boel medicijnen blijft ze lol in het leven en het werk houden. Alleen werken kan Indy niet nog twee jaar volhouden. En ik vind ook niet dat ik dat van haar mag vragen. Dag en nacht heeft ze voor mij klaar gestaan. Indy heeft recht op haar pensioen. Maar accepteert ze dat? En kan ik werken met een ander hond? Vragen, vragen en een heleboel twijfels.

We hebben geen keus. Indy heeft een opvolger nodig en ik heb een nieuwe hulphond nodig die langzaam aan een maatje van mij zal gaan worden. Hopelijk zal Indy nog vele jaren in mijn leven zijn.

Indy, één lichtje is sterker dan alle duisternis van de wereld