21-07-2011

Indy is ondertussen een medisch wonder te noemen. Maar eigenlijk ook een chronisch patiëntje. Vanaf dat ze een jaar of 3 was, heeft Indy altijd wel wat gehad.
_DSC3744

Om even het geheugen op te frissen:

  1. Zware schouderblessure door de behendigheid: Half jaar kreupel – fysiotherapie – pijnstilling – rust
  2. Om de paar week een anaalklierontsteking – dierenarts het fijne klusje van uitknijpen – antibiotica
  3. Zo nu en dan terugkerende kreupelheid door pijn aan de schouder. Weer een paar week rust en pijnstilling
  4. In de maanden juni/juli.augustus/september heftige jeuk – hooikoorts door gras en pollen – injecties prednison
  5. Paar keer per jaar ernstige maag/darmproblemen – geen eten kunnen verdragen – overgeven – 1 per drie dagen ontlasting en ontlasting verkeerde kleur – bekende rijstrecept – heleboel medicatie
  6. 2 Keer zware kennelhoest ondanks elk jaar enting voor kennelhoest
  7. 1 keer ernstige luchtweginfectie – luchtwegen klapten volledig dicht bij een aanval die veroorzaakt werden door de kleinste prikkel bijvoorbeeld een slokje water – vochtinjecties, antibraakinjecties, antibiotica-injecties,prednison-injecties,  later codeïne

Tot slot:  Want dat wist ik zeker. Ze was ziek. Haar ogen straalden niet, haar oren stonden niet goed Ook al bleef ze doorwerken voor mij, haar hele doen en laten was anders. Tijdens het uitlaten wilde ze niet lekker rennen, was ze snel buiten adem, reed ze het liefst mee op de scoot. Thuis sliep ze veel, rekte zich vaak en lang uit, was minder enthousiast naar bezoek. Indy was niet Indy.

Ik ging eerst met Indy naar Arts en Dier in Klijndijk een goede dierenkliniek. Daar hebben ze veel voor ons gedaan. Toen zij de apparatuur niet hadden om verder te onderzoeken ben ik doorverwezen naar Drachten, het dierenziekenhuis. Uiteindelijk ben ik met Indy terechtgekomen in Wilhelminaoord. De tweedelijnskliniek met specialisten. Een heel traject, en ruim anderhalf jaar met vele onderzoeken om te onderzoeken waarom Indy niet orde was. :

Bloedonderzoek, voelen en drukken en bij de buik gilde Indy het uit, echo’s van de buik, Foto’s van de rug en heupen ( heupen waren nog steeds helemaal mooi!)MRI van de hele rug en nek waar 2 kleine laesies gevonden zijn. 1 in de hele lage onderrug en 1 in de nek.  In Klijndijk was als bijkomend probleem nog geconstateerd dat Indy weer een ernstige anaalklierontsteking had. De anaalklieren zijn later in Drachten verwijderd toen ze onder narcose moest voor de MRI. Twee vliegen in 1 klap. Ergens hoopte ik dat de anaalklieren het probleem waren geweest. Helemaal toen ik hoorde dat ze een ernstige chronische anaalklierontsteking had gehad. Indy had door deze operatie alleen wel blote billen. Dat is echt een raar gezicht. En dat heeft lang geduurd voordat haar billetjes weer helemaal bedekt waren met vacht. In totaal heeft ze bijna vijf uur onder narcose gelegen. Erg lang dus.

Helaas knapte ze niet op en werd ze alleen maar zieker. Binnen twee maanden viel ze 7 kilo af, wilde ze niet meer eten en bleef maar overgeven. Haar ontlasting zag er niet uit. Ik kan de kleur niet anders omschrijven als donkergrijs met een laklaag. Hield het dan nooit op voor Indy? Het was gewoon niet eerlijk. Ik wilde nu met Indy naar Wilhelminaoord. Daar werken super goede artsen en ook de manier hoe ze met Indy omgaan, helemaal perfect. Niet dat dit in Drachten of Klijndijk anders was hoor. Ik kon gelijk de volgende dag komen en Indy moest weer op haar rug. Een specialist op gebied van echo’s maken heeft een half uur filmpjes gemaakt. En Indy deed het zo goed. Ze bleef heel stil liggen met haar neus tegen mij aan. Alleen er was wel wat gevonden……In haar dunne darm zat iets wat er niet hoorde. Een week later heeft Indy een zware operatie ondergaan. Deze operatie is goed verlopen en een paar uur later gingen we weer naar huis. Indy had een kale buik met een hele boel nietjes.

Wat een opluchting om haar weer thuis te hebben. S’avonds ging het niet echt lekker met Indy. Ze lag te shaken en had koorts. De volgende ochtend ging het weer wat beter en de hele dag heb ik Indy heerlijk vertroeteld. Wel zat ik enorm in spanning, want dat wat er uitgehaald was, zag er niet geweldig uit. Later bleek dat het om kwaadaardig bindweefsel ging. We komen aan bij woensdag. Indy ging achteruit. S’Middags kreeg Indy een hele dikke buik en ze lag te trillen als rietje. Ik was doodsbenauwd. Haar buik was in een mum van tijd op gaan zetten. Gelijk maar gebeld met de kliniek. De specialist schrok en ik moest direkt in de auto stappen met Indy. Iets meer dan een uur later lag Indy op de operatietafel en had ik gehoord dat de kans 95% was dat Indy zou overlijden…..Haar dunne darm was gaan lekken en nu had ze een buikvliesontsteking. In totaal werd er 2 liter vocht uit haar buik gehaald. Mijn schatje was ernstig ziek. Ze moest daar blijven en voor het eerst sinds Indy in mijn leven was, werden we gescheiden. Nog nooit heb ik zoveel gejankt. Gelukkig mocht ik overdag bij haar zijn. Normaal kan dat niet, maar de specialisten hadden door dat wanneer ze mij bij Indy weg zouden houden Indy het zo wie zo niet zou halen. In mijn hele leven heb ik nog niet zoveel gehuild als in die dagen dat Indy opgenomen was. Tenminste de uren dat ik bij Indy weg was. Indy heeft gevochten voor haar leven. En ze heeft het gewonnen! Drie dagen later mocht ze al weer naar huis. Een medisch wonder werd ze genoemd, en dat was ze ook.

Een paar weken is het super gegaan. Ik had zelfs weer mijn oude Indy terug. Haar pretogen, streken alles was er weer. Heerlijk. Helaas was het van korte duur. Ik zag het in haar ogen en voelde het zelf. Het was weer mis. Nog niet zoals in augustus 2010, maar gezond was Indy niet. Weer een afspraak gemaakt in Wilhelminaoord en we konden gelijk komen. Buik kaal geschoren en een uitgebreide echo gemaakt. Toen was er nog niets op te zien. Wel kreeg ik voor de zekerheid weer wat pijnmedicatie voor Indy mee. Oh, wat ben ik toch blij dat Indy goed verzekerd is!!! Het duurde niet lang of haar ontlasting begon weer te verkleuren, Indy begon er weer opgeblazen uit te zien en ze ging weer overgeven. AAAhhhhhhh. Ik ben het zo zat. Het is zo niet eerlijk voor mijn schatje. Toen heb ik ook de beslissing moeten nemen echt op zoek te moeten gaan naar een opvolger. Het kon niet anders. Indy zou niet nog 3 jaar kunnen werken. Haar lichaam heeft zoveel te verduren gehad.

In ieder geval. Een aantal weken later weer naar de kliniek voor nog een echo. En ja hoor. Het is maar goed dat ik Indy zo goed ken. Er zaten 2 plekken in de dunne darm. Het voedsel kon niet doorstromen. Daarom was ze zo opgeblazen, had ze verkleurde ontlasting, buikpijn en gaf ze steeds over. Normaal zouden de artsen tot opereren overgaan, maar Indy durven ze niet meer te opereren. Ze zijn bang dat het weer misgaat. Ik ging dus naar huis met een tas vol medicijnen en ze moest op speciaal voer. Voor mezelf kook ik nooit, maar ik heb een paar weken in de keuken gestaan om voor Indy uitgebreid te koken. Het is toch wat. Rijst gekookt in kippenbouillon, soepgroenten, kipfilet, hardgekookt eitje erdoorheen. En denk maar niet dat ze het wilde eten!

Het werd maar niet beter. Indy had veel pijn, ze was misselijk en had weinig energie. Dus nog een keer terug. Dit was op verzoek van de arts met wie ik wekelijk contact had om te overleggen. Weer een echo. En nu werd de oorzaak gevonden van alle problemen. Want wat bleek? Een stuk dunne darm lag volledig stil. Werkte helemaal niet! Ook de 12vingerige darm werd daardoor beïnvloed. Mensen zouden dan een stoma krijgen. Bij verder gezonde honden zou het stuk niet werkende dunne darm eruit gehaald worden. Maar de specialisten durven het niet aan. Het risico voor weer een lekkage en buikvliesontsteking is 99%. En dat overleeft Indy niet. Daarbij komt dat wanneer dit stuk darm eruit gehaald wordt en ander stuk zeker binnen een paar weken stil komt te liggen. Het is het risico niet waard. Of te wel, nog meer medicijnen voor Indy. We lijken wel erg op elkaar nu. Beiden een lade vol met medicijnen, hahaha. Beiden drie keer per dag medicatie. Alleen neem ik ze met water in en Indy moet ik ze met pindakaas geven.

Indy eet op dit moment redelijk. Ze krijgt nutro-choice brokken en dan de Sensitive. Natuurlijk geef ik haar wel zo nu en dan wat tussendoor en op een mooie dag krijgt ze ook nog wel een beetje softijs, maar ze kan er eigenlijk niet meer tegen. De ene week is ze opgeblazen en een paar dagen later kan ze weer meer model hebben. Je ziet aan haar dat ze pijn heeft. Indy helpt me nog steeds overal mee en dat doet ze ook graag. Het gaat alleen niet meer allemaal even makkelijk. Boodschappen op de lopende band leggen bijvoorbeeld, de meeste dagen lukt dat niet meer en dan is in een keer een dag dan zie ik aan haar dat het wel kan. Gaan we naar het water dan heeft ze pret voor 10. Ze springt er vol overgave in. Maar ook dat houdt ze niet meer zo lang vol als eerder. Soms vind ik het heel moeilijk om te zien. Indy wil het zo graag. Ze gaat voor mij door het vuur. En daarom doe ik ook alles voor haar. Er loopt nu een pup rond in huis die over 2 jaar de taken van Indy gaat overnemen. Maar Indy blijft mijn alles, mijn maatje en mijn hulphond. Ik hoop zo dat het nu klaar is en dat het hier bij blijft.

Dit is zo ongeveer de gezondheid-update van Indy.

Indy, 1 lichtje is sterker dan alle duisternis van de wereld.