Nog voordat Indy 13 maanden oud werd, konden we al starten met de opleiding. Maar daar was eerst een zenuwslopende periode aan vooraf gegaan. Voordat je met je eigen hond mag beginnen met de opleiding, moeten zowel je hond als jij gekeurd zijn. En dat is ook wel logisch, als je weet wat een hulphond voor een volwassene kost: ruim 25000 euro!. Je hond moet dus 100% gezond zijn en zelf moet je geschikt bevonden worden voor een hulphond. Is dat in één van de twee niet het geval, dan wordt jij of je hond afgewezen.

Hieronder kunt u lezen wat de voor keuringen er zijn en hoe ze in hun werk gaan.

De keuring.

Indy werd eerst gekeurd op haar gedrag.

Tijdens haar gedragskeuring in Zwanenburg had ik mijn intakegesprek. Ik mocht dus niet eens mee met de keuring van Indy. Dat vond ik heel erg moeilijk. Indy ging mee met twee instructeurs die haar voor allerlei situaties zette. Ze wilden het wel voorzichtig aan doen, omdat Indy nog maar 10 maanden oud was. Toen ze terug kwamen waren ze heel enthousiast. Indy was nergens bang voor en zelfs het alarmpistool had haar niet afgeschrikt.Een gedragkeuring bevat veel onderdelen, zoals met de hond een mensenmenigte in gaan om te kijken hoe de hond daar op reageert, met de hond een winkel in gaan, een alarmpistool afschieten om de reactie te testen van harde knallen, er kan met stukken plastic worden gewapperd om te testen of ze daarvan schrikken en hoe ze dan weer herstellen, er wordt gekeken of de hond leergierig is etc. Een toekomstig hulphond mag in het begin nog best wel ergens van schrikken, maar ze moeten heel snel herstellen. Gaat de hond na de schrik reactie kijken naar het voorwerp. Wordt het onderwerp onderzocht? Hoe is op dat moment de houding van de hond? Al deze vragen zijn heel belangrijk voor het eindoordeel van de gedragkeuring. Ik was gelukkig ook goed door het intake gesprek gekomen dus we konden door voor het volgende onderzoek:

De medische keuring. Eerst moest ik Indy door de plaatselijke dierenarts laten onderzoeken. Indy had het toen al niet zo op dierenartsen, maar goed. Het algemene onderzoek van Indy was perfect. Een algemeen onderzoek betekend dat je hond op alles nagekeken wordt: vacht, huid, oren, ogen ( ontstekingen), nagels en voetjes, buik wordt goed gevoeld( hoe voelen de nieren, darmen, lever etc.). Verder gaat de dierenarts even goed luisteren naar het hart of er geen ruis te horen is en worden de longen goed beluisterd. Alle bevindingen.worden daarna door de dierenarts netjes op papier gezet en aan de hulphonden organisatie doorgegeven. Daarna komt voor de deelnemer en de hond het meest spannende gedeelte: de grote medische keuring; de heupen, ellebogen en ogen waren aan de beurt. De heupen en ellebogen moeten op de foto gezet worden om HD en ED uit te sluiten en de ogen worden getest op 14 erfelijke oogziektes. Een toekomstig hulphond mag nog geen haakje aan zijn heup-of elleboog gewricht hebben, omdat dit later tot HD of ED kan leiden en dus tot artrose. Eigenlijk moest dit voor onze hulphondenschool in Den Haag gebeuren, maar ik kreeg toestemming om naar Klijndijk te gaan. Dat was voor mij een stuk dichterbij. Na een zenuwslopende dag en een Indy die haast niet meer wakker was te krijgen door het roesje wat ze had gekregen ( anders waren haar heupen en ellebogen niet op de foto te zetten) kreeg ik eindelijk het verlossende woord. Indy was HD en ED vrij. Ze had geen elleboog en heupdysplasie. .En ook haar ogen waren in orde, er waren geen erfelijke oogziektes gevonden. Als ik had kunnen springen had ik dat toen wel willen doen.

de elleboog                                                             heupdysplasie

Indy en ik kregen groen licht om te beginnen met de opleiding. Ik had er ontzettend veel zin in, maar vond de eerste les toch ook wel weer spannend. Indy leerde ook nu weer heel snel. Vaak was het zo dat wanneer er tijdens de les een oefening ingezet werd, Indy deze oefening de week erna in de praktijk al volledig beheerste. Tijdens de interne week heeft Indy haar bijnaam gekregen: “zwarte stuiterbal”. Deze naam doet ze zeker eer aan, met haar ADHD karakter. Maar ze is een heerlijke hond om mee te werken. Binnen drie maanden heeft Indy de hele opleiding gedaan en ik was dan ook een heel trots baasje. Door op deze manier je hond op te leiden krijg je een enorm hechte band met je hond en Indy en ik zijn in die periode een echte twee – éénheid geworden. Een maatje voor het leven. Met nog net geen zestien maanden oud mocht Indy het officiële dekje van Hulphondenschool De Click dragen. Dat was in januari 2006. Mijn leven is sinds Indy’s komst erg veranderd. Ik ben behoorlijk achteruit gegaan lichamelijk en Indy helpt mij in het dagelijkse leven.

Officieel duurt de opleiding een half jaar, maar dat is afhankelijk van het team. Indy en ik, dus vooral Indy, was erg snel met leren en het oppakken van de nieuwe oefeningen waardoor we de opleiding binnen drie maanden al af konden ronden. Naast de wekelijkse lessen hadden we eigenlijk 4 keer naar Zwanenburg gemoeten voor de interne lesdagen ( deze zijn nu in Zaltbommel) en hebben we een geweldige interne lesweek in Schoorl gehad.

De wekelijkse les

Maar de opleiding van Indy en mij begon ook met de wekelijkse lessen. De wekelijkse lessen duren ongeveer 2,5 uur en vinden plaats bij je thuis. Ik was bloednerveus voor de eerste les. Want je hebt gewoon geen idee wat je kunt verwachten. Maar het viel gelukkig mee. Indy werd geobserveerd, en er viel wat te observeren, we kletsten wat over koetjes en kalfjes, en daarna kwam het serieuze werk. De trainer vroeg wat ik graag zou willen dat Indy moest gaan leren! Om eerlijk te zijn had ik daar niet eens echt over nagedacht.  ( nu heel wat jaar later komt mij dit bekend voor bij de gezinnen van Stichting Kind en Hulphond…)Maar uiteindelijk stond er toch al een heel rijtje op papier, ik had geen idee dat een hond dat allemaal kon leren en dat met maar drie basiscommando’s: trek, duw, apporteren ( geef, breng of wat je maar wil). Ook kregen we onze eerste oefening: leren touchen op een papiertje. De opleiding was begonnen. Wat ik wat minder vond, was het huiswerk op papier. Maar je wilt het goed doen. Elke dag moest ik een dagverslag maken. Welke oefening, hoe vaak, op welke tijdstippen, was er afleiding, wat voor afleiding, wat voor beloning heb je gebruikt etc. Hier moest ik elke avond wel even voor gaan zitten. Na een tijdje mocht je over gaan op week verslagen en toen werd het makkelijker. Toen kon ik lekker gaan schrijven over hoe het ging. Indy was heel snel in het leren en het onder de knie krijgen van alle oefeningen. De meeste oefeningen zaten er binnen 5 minuten in en konden dan alweer uitgebreid worden.

De interne lesweek:

In overleg met de trainers ging ik met Indy gelijk in het begin al mee met de interne lesweek naar Schoorl. Dat was wel weer spannend, want bij wie kom je in de groep, wat kun je verwachten, wat ga je allemaal doen etc. In de brief stond dat de aankomst was bij een bos. Daar ontmoeten we elkaar. Indy en ik waren de enige die zeg maar alleen waren. De anderen hadden allemaal een partner of vader of moeder bij zich. De honden konden gelijk lekker ravotten in het bos en op die manier goed met elkaar kennismaken en wij als deelnemers ook. Ik was met een handbewogen rolstoel en ik kan zeggen dat dit niet echt gemakkelijk gaat in het bos. De rest van week heb ik gelukkig gebruik kunnen maken van de scootmobiel van de Hulphondenschool. Het bleek dat ze die bij zich hadden voor de deelnemers die zelf geen vervoer hadden voor de wandelingen in de ochtend. Na de kennismaking gingen we met elkaar naar de recreatieboerderij en kregen we uitleg en een programma voor de rest van de week. Bij de boerderij was een mooi groot veld waar we onze honden lekker konden uitlaten en laten spelen. Ik ging naar de interne week toe met een gedachte van: nu gaan we eens lekker hard trainen met Indy, maar niets was minder waar. Ik heb wel kunnen oefenen met Indy, maar Indy heeft vooral een heerlijke ontspannen week gehad en een week waar Indy en ik heel erg naar elkaar zijn toegegroeid. Het programma zag er als volgt uit: s’morgens ontbijten, lekker met elkaar naar bos en daar wat oefeningen doen maar wel spelende wijs, weer terug naar de boerderij, koffie drinken, theorie over honden, gedrag , omgeving etc, honden uitlaten op het veld, eten, rusten van 13.00 uur tot 15.00 uur, honden uit laten, half uur met je eigen trainer aan het werk, een stukje theorie, wat drinken, eten, honden uitlaten, nog een stukje theorie en daarna vrij. Het lijkt allemaal heel veel. Maar als je er eenmaal bent valt het heel erg mee. Wanneer ik even niet meer kon, mocht ik me even terug trekken, tijdens de theorie wordt er heel veel gedaan met persoonlijke verhalen en ervaringen etc. Wat ik ook super vond was de omgeving. Indy en ik wonen natuurlijk ook in een bosrijke omgeving, maar daar was het ook heel mooi. Ik heb ontzettend veel geleerd tijdens de interne week. Ook over Indy. Donderdags was wel een heel leuke dag. Het strand in Schoorl is geen zandstrand. Er ligt een asfaltweg langs de zee en je gaat dan met elkaar naar de zee! De honden mogen gewoon lekker los en wij konden ook even heerlijk uitwaaien.

 


De interne lesdagen

Wat was ik trots op mijn hond. Indy was natuurlijk wel veruit de jongste hond die week met haar 14 maanden oud. Een echte puber dus. Tijdens de interne lesweek heeft ze ook haar bijnaam gekregen die ze denk ik haar hele leven wel zal blijven dragen: De Zwarte stuiterbal. Dat zegt wel genoeg over hoe ze zich gedroeg. Toen hadden we wel de interne lesweek gehad, we zaten nog wel aan het begin van de opleiding. Alleen Indy ging zo snel! Elke oefening ging erin als zoete koek en we kregen onze examendatum al te horen. Nog maar net een lesdekje en dan al het examen gepland. En we hadden nog niet eens de interne lesdagen gehad. De interne lesdagen zouden we met namelijk weer dezelfde groep zijn als van de interne week. En tijdens een dergelijke interne lesdag kreeg je de kans om het geleerde in praktijk te brengen, want in de ruimte waar de les zou zijn was van alles en nog wat aan aanpassingen aangebracht en er was zelfs een soort winkeltje gecreëerd. Dus ik zou dan met Indy mooi een beetje de praktijk kunnen oefenen, zonder me zorgen te hoeven maken of ze het wel goed zou doen en zonder dat de mensen uit mijn dorp toe zouden staan kijken. Maar de thuis lessen gingen zo snel dat we voor ons examen niet aan een interne lesdag toekwamen. Met de school heb ik toen afgesproken de lesdagen na het examen te volgen.(is nog steeds niet gebeurd)

Het examen

De dag van het examen was aangebroken. Stresskip als ik was en ben, natuurlijk bloednerveus van te voren. Mijn trainster kwam op de afgesproken tijd bij mij thuis. Ik had de hele ochtend al complete verhalen tegen Indy lopen vertellen. Nou, ik kan zeggen dat de zenuwen eigenlijk niet nodig waren geweest. Zoals altijd bij de wekelijkse lessen begonnen we met een kopje koffie en kletsten we wat. Daarna stelde ze me wat vragen om te kijken of ik de theorie en praktijk goed begrepen had en of ik de trainingsmethode doorhad. Daarna begonnen we met Indy. Alle vaardigheden gingen we doen: volgen naast de rolstoel en scoot, deuren open en dicht doen, lichtknoppen bedienen, de boodschappen, jas uittrekken, spullen uit de koelkast halen, het dekbed over me heen doen, me in mijn rolstoel helpen, voorwerpen op naam apporteren, voorwerpen aan iemand anders geven etc. En het ging super! Of te wel: We waren geslaagd. Indy was een officiële hulphond. Het lesdekje mocht af en het dekje zonder de L mocht ze vanaf die dag dragen. We kregen een pasje waarmee ik kon aantonen dat Indy een erkende hulphond was. En een paar maand later was er een gezellige avond met de rest van de groep. Hier kregen we ons diploma. De cirkel was rond. Doordat je zelf je hond op leid ben je in staat om je hond ook nieuwe vaardigheden aan te leren.

De nazorg

Maar heb je na het examen hulp nodig bij het aanleren van iets nieuws dan kun je altijd met de Hulphondenschool bellen. Indy en ik hebben nu twee keer een extra les gehad. Het kan bijvoorbeeld gebeuren dat je hond geblesseerd raakt ( zoals bij Indy) en er daardoor even een beetje uitraakt. Ik had daarom een beetje hulp nodig bij het weer in het gareel krijgen van Indy. Dit valt onder de nazorg die de Hulphondenschool moet bieden. Ook moeten we elk jaar een nieuwe test doen. Dat is alleen maar om te kijken of het allemaal nog goed gaat, of er nieuwe dingen aangeleerd moeten worden, maar ook om te zien of er een vaardigheid is die achteruit is gegaan en die weer bijgewerkt moet worden. Ik zelf noem het een herexamen. Indy en ik hebben dit herexamen net 1 keer gehad en gelukkig weer met goed gevolg afgerond. Indy is dus weer veilig voor een jaar.

Binnen drie maanden hebben wij samen de opleiding tot hulphond gedaan. En dat binnen de hulphonden opleidingen heel snel. Er staat normaal een half jaar tot een jaar voor!  Ze was nog een pup toen ze begon aan de opleiding, bijna 13 maanden oud en echte puber toen ze examen deed, nog net geen 16 maanden oud, en daarom ben ik toch wel heel trots op mijn maatje, hulphond en rots in de branding: Indy.