En toen kwam Senna….

Wij zijn Ronnie en Mireille Geschiere en hebben 3 kinderen, Milan, Noah en Bo. Milan, onze oudste is 2 maanden te vroeg geboren en heeft daar een hersenbeschadiging aan over gehouden. Dit heeft zich geuit in een spastische diplegie, een visusstoornis en epilepsie. In gewone woorden houdt dit in dat Milan in een rolstoel zit, af en toe kan hij m.b.v. van een looprekje kleine stukjes lopen, heeft hij een gezichtsvermogen van ongeveer 15 % en heeft af en toe epileptische aanvallen. Ook zijn geestelijk vermogen is beperkt, je kunt hem ongeveer vergelijken met een jongetje van 6 jaar. Al heel zijn leven is Milan gek van dieren. Met dieren maakt Milan makkelijker contact als met mensen en kinderen. Al heel snel kwam bij hem de vraag of hij een hondje mocht. Echter zijn wij niet echte dierenvrienden. Prima bij een ander, maar liever niet bij ons! Altijd hebben we gezegd: als je nu eens ouder bent, gaan we erover nadenken. In de hoop eigenlijk dat het over zou waaien. Best erg eigenlijk, maar het leven met een gehandicapt kind is soms al ingewikkeld en druk genoeg. Maar het ging niet weg bij Milan, en dat betekende voor ons dat we er echt serieus over na moesten gaan denken. Milan is zo gek van honden, hij wordt er zo gelukkig en blij van, dan kunnen we hem dat toch niet onthouden….. Je wilt je kind gewoon graag gelukkig zien.

Uiteindelijk hebben we contact gezocht met de Stichting Kind en Hulphond. Na een telefonische afspraak zijn wij richting Westerbork gegaan en Martine besloot dat Milan in aanmerking kwam voor een hondje. Dolgelukkig was Milan. Wij ook, maar hiermee kwamen ook weer de twijfels. Hoe moet dat toch allemaal. Ik werk ook en heb dat ook hard nodig om energie te hebben voor mijn gezin etc… Maar aan de andere kant hadden we ook zoiets van: iedereen kan dat, dus wij ook. Na een paar maanden wachten was het dan zover…In december net na Sinterklaas en voor de kerstvakantie kwam er een heel lief hondje, Senna, ons gezin verblijden. Alle voorbereidingen waren getroffen. Mijn werkdagen/uren zelfs aangepast, zodat Senna zo min mogelijk alleen hoefde te zijn. Oppas ingeschakeld, alles onder controle, wij kunnen dat gewoon!

En toen hadden we een hondje. De eerste paar weken hadden we vakantie dus genoeg tijd om aan elkaar te wennen. We wilden perfecte baasjes zijn, maar hoe we ook ons best deden, er waren veel momenten van: waarom zijn we hier aan begonnen? Milan reageerde namelijk niet zo we hadden verwacht. Hij was zelfs een beetje bang voor haar, durfde niet te lopen in huis en liep de hele dag te roepen om zijn vader/moeder. Heel de dag was hij gefocust op Senna en werd er heel zenuwachtig van. Dit uitte zich bij ons in verwarring, soms boosheid maar vooral ik kreeg er de zenuwen van en liep op mijn tenen. Ronnie iets minder, hij is rustiger van aard. Vooral in het begin belde ik Martine regelmatig op met allerlei vragen. Ook hadden we wel eens telefoongesprekken waar ik nog onzekerder van werd. Je wilt toch liever dolenthousiast overkomen  en dat het gewoon goed gaat.  Hierdoor werd ik nog onzekerder en had regelmatig ‘spijt’ van onze beslissing voor een hondje te kiezen.

Voor mijn gevoel was mijn leven zoveel ingewikkelder en drukker geworden, dit kon niet de bedoeling zijn. Het moet leuk zijn, maar ik vond het niet leuk. Zie je wel dat ik dit niet kan, was dan mijn conclusie. Je wilt een goede moeder, partner, collega zijn en nu ook nog een goed baasje, ik werd er gek van! Maar geleidelijk aan ging het steeds beter. Gewoon vertrouwen op je intuitie en niet altijd bevestiging moeten zoeken bij een ander. Wij kunnen dat gewoon. Ik werd rustiger en daarmee ook de rest van het gezin. Als Senna even een half uurtje moest wachten omdat het niet anders kon, is dat niet erg. Ik ben een goed baasje en zal altijd goed voor haar zorgen, op den duur raakte ik daar steeds meer van overtuigd. Met Milan ging het ook steeds beter, werd minder bang en zenuwachtig. Je kan gewoon niet alles gelijk goed doen, je moet het de tijd geven. Iedereen moet aan elkaar wennen. Dat hoort gewoon zo. Helaas was ik daar me in het begin niet van bewust, het moest allemaal gelijk goed gaan.

Na een paar weken gingen Ronnie en ik samen op puppytraining en dat was eigenlijk het moment dat de ommekeer kwam. We kregen allebei meer zelfvertrouwen en zagen dat het steeds beter ging. De momenten dat we twijfelden werden steeds minder en zijn er nu niet meer. Senna hoort er nu echt bij. Alle kinderen zijn nog steeds zo blij met Senna. Heel bijzonder om te zien! We kunnen niet meer zonder haar. In het begin wilden we een hulphond, met de nadruk op hulp, maar nu hebben we het niet meer over een hulphond. Senna is onze hond, wat er ook gebeurt. Stel dat ze geen hulphond kan worden, dan hebben we een hond, een hele lieve hond. We willen we haar niet meer kwijt. Ze hoort bij ons! Het is het allemaal waard geweest, maar wat hebben we gezweten…

Heb er vertrouwen in, net als met een kind, de twijfels van onvermogen (ben ik wel een goede moeder..) gaan over en worden gevoelens van onvoorwaardelijke vriendschap.

Groetjes Mireille